Сураи Марьям — Оят 57

1. Маънои калимаҳо:

• «وَرَفَعْنَاهُ»: ва ӯро баланд бардоштем, мартабаашро олӣ гардондем.
• «مَكَانًا»: ҷой, мартаба, мақом.
• «عَلِيًّا»: олӣ, баланд, бузург.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо ӯро — яъне Идрис (алайҳис-салом)-ро дар ҷое олӣ ва мартабае бузург баланд бардоштем. Ин баландбардорӣ ҳам дар ҷаҳон ва ҳам дар охират сурат гирифтааст. Дар дунё Худо номи ӯро дар миёни мардум баланд гардонд, то ки ҳамеша бо некӣ ва эҳтиром ёд карда шавад, ва ӯро ба паёмбарӣ ва рисолат сарфароз намуд, ки ин худи мартабаи олӣ аст. Дар охират бошад, ӯро ба ҷойгоҳи баланд — биҳишт ва ё ба осмони чорум — бардошт, ки он ҷои наздикии Худо ва иззату икром аст. Пас, Идрис (алайҳис-салом) дорои зикри баланд, мартабаи олӣ ва мақоми наздики Худованд гардид.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳ ва паёмбаронашро дӯст медорад ва мартабаашонро баланд мегардонад.
• Ба мо таълим медиҳад, ки бо тоат ва ибодат метавонем ба мартабаҳои олӣ дар дунё ва охират ноил шавем.
• Ин оят дили мӯъминро умедвор мекунад, ки агар ба Худо ихлос дошта бошад, ӯро фаромӯш намекунад ва номашро бо некӣ зинда медорад.
• Ҳамчунин моро ба ёди паёмбарон ва солеҳон ташвиқ мекунад, ки онҳо намунаи ибратанд ва Худо онҳоро дар ҷойгоҳи олӣ ҷой додааст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳақиқати мартаба ва иззат на дар молу ҷоҳи дунё, балки дар наздикии Худованд ва тоат ба Ӯст.