Sura Marjam — Werset 58

Znaczenie słów:

• خَرُّوا – upadli, padli na ziemię.
• سُجَّدًا – w pokłonie, oddając cześć Bogu.
• وَبُكِيًّا – płacząc, ze łzami w oczach (forma podkreślająca intensywność i powtarzalność płaczu).
• اجْتَبَيْنَا – wybraliśmy, wyróżniliśmy (spośród innych).

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Ci prorocy, o których opowiedziano w tej surze – począwszy od Zachariasza, a skończywszy na Idrisie – to ludzie, których Bóg obdarzył swoją łaską i szczególnym wyróżnieniem. Uczynił ich prorokami spośród potomstwa Adama, spośród tych, których zabrał na statek z Noem, spośród potomstwa Abrahama i Jakuba (Izraela) oraz spośród tych, których poprowadził drogą właściwą i wybrał do przekazywania swojego przesłania.

Ich wspólną cechą było to, że gdy recytowano im wersety Miłosiernego – zawierające dowody Jego jedyności i potęgi – padali na ziemię w pokłonie, ulegając całkowicie przed Bogiem, i płakali ze strachu przed Nim oraz z miłości do Niego. Ich pokłon nie był jedynie gestem cielesnym, ale wyrazem głębokiej pokory serca, a łzy – świadectwem żywej wiary i lęku przed odpowiedzialnością wobec Stwórcy.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Zaszczyt bycia prorokiem – Bóg wybiera, kogo chce, i obdarza swoją łaską tych, których uznaje za godnych. To przypomina nam, że wszelkie dobro pochodzi wyłącznie od Niego.
2. Jedność przesłania – wszyscy prorocy pochodzą z różnych linii rodowych, ale łączy ich jedno: poddanie się Bogu i głoszenie Jego jedyności. To uczy nas, że islam jest religią wszystkich posłańców od Adama aż po Mahometa.
3. Pokora wobec słów Boga – słuchanie Koranu powinno wywoływać w nas wzruszenie i skłaniać do refleksji. Jeśli prorocy – najlepsi z ludzi – płakali słuchając wersetów, to tym bardziej my powinniśmy okazywać pokorę i łzy w sercu, gdy czytamy lub słyszymy słowa Stwórcy.
4. Łzy jako oznaka żywej wiary – płacz z bojaźni Bożej nie jest słabością, lecz dowodem głębokiego zrozumienia wielkości Boga i własnej znikomości. To cecha, którą powinniśmy pielęgnować w naszych sercach.
5. Nagroda za podążanie za prorokami – naśladując ich w pokłonie, pokorze i łzach, zbliżamy się do Boga i zyskujemy Jego miłość, tak jak On umiłował swoich wybranych posłańców.