Марьям сүрәсе — Аять 91

Сүзләрнең мәгънәләре:

• دَعَوْا — дәгъва кылдылар, нисбәт бирделәр, атадылар.
• وَلَدًا — бала, угыл.

Аять тәфсире:

Әйе, күкләр шартлап ярылырга, җир ярылып ерылырга һәм таулар коелып төшәргә тордылар — боларның барысы да шул сәбәптән: алар Рәхмән Аллаһка бала нисбәт иттеләр. Алар: «Аллаһның баласы бар», — дип дәгъва кылдылар. Бу — бик зур ялган һәм бик олуг гөнаһ. Алар бу сүзләре белән Аллаһның бөеклегенә, ихтыяҗсызлыгына һәм кимчелектән пакь булуына каршы чыктылар. Аллаһ — һәркемнән һәм һәрнәрсәдән биек, Ул баласыз, Ул һичкемгә мохтаҗ түгел, ә бәлки барча мәхлукат Аңа мохтаҗдыр.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Аллаһы Тәгаләгә бала нисбәт итү — иң олуг гөнаһлардан һәм бик зур ялганлыктан санала. Бу эш бөтен галәмнең тәртибен боза торган дәрәҗәдә авыр гөнаһтыр.
2. Аллаһы Тәгалә — һәр кимчелектән пакь, Ул баласыз, Ул берүзе мәңгелек, Аңа һичкем охшамас.
3. Күкләр, җир һәм таулар — Аллаһның олуглыгын танып, Аның хозурында тәүбә итүче мәхлукатлардыр. Алар Аллаһка каршы килгән сүзләрдән куркып, тетрәнәләр.
4. Без мөселманнар бу аятьтән Аллаһы Тәгаләне дөрес танырга, Аның сыйфатларын Коръән һәм Сөннәттән генә алырга өйрәнәбез. Аллаһны Аңа лаексыз сыйфатлардан араларга тиешбез.