Марьям сүрәсе — Аять 92

Сүзләрнең мәгънәләре:

— «Янбәгый» — килешми, яраксыз, туры килми.

— «Әттәхизә» — үзенә бала итеп алу.

— «Вәләдән» — бала, ул.

Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә Үзенең баласы булудан пакь булуын белдерә. Әйе, Рахман булган Аллаһыга бала итеп алу килешми, аның өчен бу туры килми. Ни өчен дигәндә, бала итеп алу — бу ихтыяҗлык, ярдәмгә мохтаҗлык һәм үзенә охшаган икенче затның булуын күрсәтә. Ә Аллаһы Тәгалә — Бай, Мохтаҗлыктан азат, Һәркемгә һәм һәрнәрсәгә мохтаҗлыкны бетерүче, бөтен кимчелекләрдән пакь. Аның бертигезе, охшашы, тиңдәше юк. Ул — бердәнбер, мәңге терек, һәрнәрсәгә кадир. Аның баласы булуы акылга да, шәригатькә дә, фитратка да сыймый. Бу — мәҗүсиләрнең, яһүдләрнең һәм мәсихчеләрнең ялган инануларына җавап. Алар Аллаһыга бала нисбәт иттеләр, ә Аллаһы Тәгалә аларның бу ялган сүзләреннән бик югары һәм пакь.

Аятьтән алынган файдалар:

— Аллаһы Тәгаләнең бөтен кимчелекләрдән, ихтыяҗлыктан һәм тиңдәшлектән пакь булуына ышану — тәүхидның (бердәнберлек) нигезе.

— Аллаһыга бала, хатын, тиңдәш нисбәт итү — иң олуг гөнаһлардан, чөнки бу — Аллаһының олуглыгына каршы чыгу.

— Мөселман кешесе Аллаһыны аның үзе тасвирлаган сыйфатлар белән генә тасвирларга тиеш, аңа һичнинди кимчелекле сыйфатлар нисбәт итәргә ярамый.

— Бу аять кешеләрне Аллаһының олуглыгы, мәрхәмәтлелеге һәм пакьлеге турында уйланырга өнди, дөрес иманга китерә.