Сураи Марьям — Оят 91

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَن دَعَوْا»: яъне аз сабаби он ки нисбат доданд ва гуфтанд.
• «لِلرَّحْمَٰنِ وَلَدًا»: барои Худованди Раҳмон фарзанде қоил шуданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки дар он аз ҳаводиси азиме ёд шуда буд: наздик аст осмонҳо пора-пора шаванд, замин шикоф бардорад ва кӯҳҳо фурӯ резед. Ҳамаи ин ба хотири он гуфтори зишт ва бузургест, ки ба Худованди Раҳмон фарзанд нисбат доданд. Ин суханон барои Худованди мутаъол бисёр гарон ва нописанд аст, зеро Ӯ аз ҳар гуна фарзанд ва шарик пок ва бартар аст. Худованди Раҳмон ягона ва беҳамтост ва ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз ба Ӯ шабоҳат надорад. Нисбат додани фарзанд ба Ӯ на танҳо ботил, балки ҷинояти бузург ва сабаби ғазаби офаринишот аст. Пас Худованди мутаъол аз ин гуфторҳо ба ғояти бузург пок ва муназзаҳ аст.

1. Фавойиди ин оят:

• Ин оят бузургии гуноҳи нисбат додани фарзанд ба Худовандро нишон медиҳад ва моро аз чунин эътиқоди ботил дур медорад.
• Ваҳдати Худованди Раҳмон ва покии Ӯ аз ҳар нуқсонро ба мо меомӯзад ва имонро дар дилҳо мустаҳкам месозад.
• Ин оят ҳассосияти тавҳидро дар ислом нишон медиҳад, ки ҳатто сухан ва эътиқоди нодуруст метавонад офаринишро ба ларза оварад.
• Моро водор мекунад, ки дар бораи Худованд бо эҳтиром ва дониш сухан гӯем ва аз гуфторҳои беасос парҳез кунем.
• Ин оят муҳаббат ва таъзими Худованди Раҳмонро дар дили муъмин зиёд мекунад ва ба мо мефаҳмонад, ки Ӯ сазовори ҳама гуна ситоиш ва покӣ аст.