Surah Maryam — Talata 91

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• أَن دَعَوْا – sapagkat sila ay nag-angkin o nagpahayag.
• لِلرَّحْمَٰنِ – sa Napakamaawain (Allah).
• وَلَدًا – isang anak (na lalaki).

Interpretasyon ng Talata:

Ang talatang ito ay nagpapaliwanag sa dahilan ng matinding pag-aalboroto ng kalangitan, pagkabiyak ng lupa, at pagguho ng mga bundok na nabanggit sa mga naunang talata. Ang lahat ng ito ay dahil sa mga taong nag-akala at nagpahayag na ang Napakamaawain (Allah) ay may anak. Ito ay isang kasinungalingang malaking kalapastanganan laban sa kadakilaan ng Allah. Ang mga nilalang — ang langit, lupa, at mga bundok — na mga walang isip ay nakaramdam ng takot at pagkagalit sa ganitong maling pahayag, kaya halos magkawatak-watak na sila dahil sa laki ng kasalanang ito. Ngunit ang Allah ay napakataas at napakalinis mula sa anumang pagkukulang o pagkakatulad sa Kanyang mga nilikha, at Siya ay malayo sa anumang pag-aangkin na Siya ay may anak.

Mga Aral at Benepisyo:

1. Ang talatang ito ay nagtuturo sa atin ng kadakilaan at pagiging perpekto ng Allah — Siya ay walang anak, walang asawa, at walang katambal. Ang paniniwala sa Kanyang pagkakaisa (Tawhid) ay pundasyon ng ating pananampalataya.
2. Ipinapakita nito na ang kalikasan mismo ay sumasaksi sa katotohanan ng Islam — ang lahat ng nilikha ay nagpapakumbaba sa Allah at tumatanggi sa anumang pag-aangkin na Siya ay may katulad o anak.
3. Ang pag-iwas sa maling paniniwala tungkol sa Allah ay nagdudulot ng kapayapaan sa puso at naglalapit sa atin sa Kanyang awa. Ang pagkilala sa Kanyang kadakilaan ay nagtutulak sa atin na maging mapagpakumbaba at masunurin sa Kanyang mga utos.
4. Ang talatang ito ay nagpapaalala sa atin na ang pagmamahal ng Allah sa Kanyang mga lingkod ay napakalawak (Ar-Rahman), ngunit ang Kanyang galit sa mga lumalapastangan sa Kanyang kadakilaan ay matindi. Kaya dapat nating ingatan ang ating mga dila at paniniwala mula sa anumang paglabag sa Kanyang kaluwalhatian.