Suurah Maryam — Aayad 91

Macnada Erayada:

• دَعَوْا: waxay ku noqdeen, yiraahdeen, ama sheegeen.
• لِلرَّحْمَٰنِ: Eebaha naxariista guud iyo gaar ahaaneed leh.
• وَلَدًا: ilmo ama wiil.

Tafsiirka Aayadda:

Aayaddan waxay sheegeysaa in samada iyo dhulka iyo buuraha ay la gilgilanayaan oo ay ku dhow yihiin inay dildillaacaan oo burburaan, sababtoo ah hadalka ba'an ee gaalada ah, kuwaas oo u nisbeeyay Eebaha Raxmaanka ah inuu leeyahay ilmo. Tani waa arrin aad u weyn oo xun, oo ay ka gariiraan koonka oo dhan, maxaa yeelay waxay ku xadgudbeen sharafta Eebbe, waxayna ku tilmaameen Eebbe wax aan u galmin, isagoo ka nadiifsan inuu leeyahay ilmo ama walaal ama saaxiib. Eebbe waa ka sarreeyaa oo ka nadiifsan yahay wax kasta oo ay ku tilmaamaan.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Wejiga Eebbe waa ka nadiifsan yahay wax kasta oo aan u galmin – Aayaddani waxay ina baraysaa in Eebbe ka dheer yahay inuu leeyahay ilmo, waana mid ka mid ah astaamaha tawxiidka saxa ah.
2. Daryeelka Eebbe ee koonka – Samada iyo dhulka iyo buuraha ayaa la gilgilaa marka la yiraahdo hadal xun oo Eebbe ku tilmaaman, taasoo muujineysa weynida Eebbe iyo in koonka oo dhami uu ka naxo xumaanta lagu tilmaamo Eebbe.
3. Ka fogaanshaha hadal xun oo Eebbe ku aaddan – Aayaddani waxay ina digaysaa inaan ka fogaanno hadal kasta oo Eebbe ku xadgudba, oo aan u nisbaynno wax aan u galmin, sida ilmo ama wadaag.
4. Xoojinta tawxiidka – Aayaddani waxay xoojineysaa tawxiidka saxa ah, waxayna ina xasuusineysaa in Eebbe uu yahay mid ka nadiifsan wax kasta oo ay ku tilmaamaan kuwa xaqa ka leexday.