Сураи Аль-Бакара — Оят 106

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• «نَنسَخْ» — яъне бекор мекунем, аз байн мебарем ё иваз мекунем.
• «نُنسِهَا» — яъне онро фаромӯш месозем, аз дилҳо ва зеҳнҳо мебарем.
• «خَيْرٍ مِّنْهَا» — беҳтар аз он, судмандтар аз он.
• «مِثْلِهَا» — монанди он, баробари он.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба бандагонаш хабар медиҳад, ки ҳар гоҳ ҳукми ояте аз Қуръонро бардорад ё лафзи онро аз дилҳо ва зеҳнҳои мардум фаромӯш созад, пас ба ҷои он чизе меоварад, ки барои шумо дар ҳаёти дунё ва охират судмандтар аст, ё монанди онро меоварад, ки дар амал ва савоб баробар бошад. Ин ҳама бо дониш ва ҳикмати Худованд сурат мегирад. Оё ту — эй Паёмбар — ва уммати ту намедонед, ки Худованд бар ҳар чиз тавоно аст? Ӯ ҳар чизеро, ки бихоҳад, мекунад ва ҳар ҳукмеро, ки бихоҳад, муқаррар месозад. Ҳамин тавр, дар ҳар тағйиру табдил ҳикматест ва манфиате барои бандагон.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд соҳиби илму ҳикмат аст ва ҳар коре, ки мекунад, аз рӯи дониш ва манфиати бандагон аст.
• Тағйири ҳукмҳо нишонаи раҳмат ва осонкунӣ барои бандагон аст, на нишонаи нотавонӣ ё беҳикматӣ.
• Қуръон каломи Худованди тавонманд аст ва ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.
• Имони комил он аст, ки банда ба қудрати бепоёни Худованд бовар дошта бошад ва ба ҳукмҳои Ӯ таслим шавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон бо дили кушод ва боварӣ муносибат кунем ва бидонем, ки ҳар ҳукми он ба манфиати мост.