سورت بقره — آیت 225

د کلمو معناګانې:

• اللَّغْو: هغه بېخبره خبره چې پر ژبه راځي، پرته له دې چې زړه يې قصد ولري؛ لکه د عادت له مخې ويل «نه، په الله» يا «هو، په الله».
• يُؤَاخِذُكُم: تاسو نیسي، محاسبه کوي او سزا درکوي.
• کَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ: ستاسو زړونو هغه څه چې قصد او نيت يې کړى وي.

د آيت تفسير:

الله تعالی تاسو نه نیسي (نه محاسبه کوي او نه سزا درکوي) په هغو قسمونو چې په بېخبرۍ او له قصد پرته ستاسو له ژبو تېرېږي، لکه چې يو څوک په عادت ووايي: «نه، په الله» يا «هو، په الله» — دا ډول قسمونه نه پر تاسو باندې کفاره ده او نه عقاب. خو الله تعالی تاسو نیسي په هغو قسمونو چې ستاسو زړونه يې قصد کړى وي؛ يعنې که تاسو په زړه سره قسم وکړئ او بيا يې مات کړئ، نو پر تاسو باندې د کفارې او حساب وخت راځي. الله تعالی ډېر بخښونکی دى، چې د توبې کونکو ګناهونه بخښي، او ډېر تحمل لرونکى دى، چې د خپلو بندګانو په ګناهونو کې له سزا ورکولو څخه ګړندى نه کوي، بلکې مهلت ورکوي.

فايدې او درسونه:

1. د الله تعالی رحمت او نرمي له دې آيت څخه ښکاره کېږي، چې هغه خپل بندګان په بېخبره خبرو نه نیسي؛ دا د اسلام د اسانتیا او د خلکو پر وړاندې د مهربانۍ نښه ده.
2. اسلام د نيت او زړه پر اهمیت ټینګار کوي؛ ځکه چې حساب د زړه د قصد پر بنسټ دی، نه د ژبې د بېخبره خبرو پر بنسټ.
3. دا آيت مومنانو ته د امید ورکولو سبب کېږي، چې که چېرې په ناپوهۍ کې څه تېروتنه وشي، نو د الله بخښنه پراخه ده؛ خو په دې شرط چې په راتلونکي کې احتیاط وکړي او د قسمونو په وخت کې د زړه قصد ته پاملرنه وکړي.
4. د الله تعالی صفتونه «غفور» او «حليم» موږ ته دا درس راکوي چې په خپلو چارو کې له خلکو سره نرمي او زغم وکړو، او د چا په خطاګانو کې ګړندي نه شو، لکه څنګه چې الله له موږ سره کوي.