Surja El-Bekare — Ajet 225

Kuptimet e fjalëve:

• El-Leg’u (اللَّغْو): Fjalë që hidhet pa qëllim, e cila nuk ka vlerë dhe nuk merret parasysh. Në betime, nënkupton betimin që i rrëshqet gjuhës pa qëllim për ta bërë atë, si p.sh. të thuash "Jo, pasha Zotin!" ose "Po, pasha Zotin!" në biseda të zakonshme, pa pasur ndërmend të betohesh.
• Kesebet kulubukum (كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ): Ajo që e ka vendosur dhe synuar zemra, pra qëllimi i vetëdijshëm dhe i qëllimshëm.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar nuk e ndëshkon robin e Tij për betimet që i shqipton rastësisht, pa dashje dhe pa qëllim, siç janë fjalët që i rrëshqasin gjuhës në bisedat e përditshme. Për këto nuk ka as kafara (shpagim) e as ndëshkim. Megjithatë, Ai e ndëshkon atë për atë që zemra e ka vendosur me vetëdije dhe e ka synuar qëllimisht, pra kur njeriu betohet me vetëdije të plotë dhe pastaj e thyen betimin. Allahu është Falës i madh për robërit e Tij që pendohen, dhe i Butë e i Mëshirshëm, nuk nxiton me ndëshkim ndaj atyre që e kundërshtojnë Atë, por u jep afat që të pendohen dhe të kthehen tek Ai.

Përfitimet e nxjerra nga Ajeti:

1. Lehtësimi nga Allahu: Ky ajet tregon se feja islame është fe e lehtësisë dhe e mëshirës, sepse Allahu nuk i ngarkon robërit me atë që nuk e kanë dashur dhe nuk e kanë synuar.
2. Llogaria bazohet në qëllim: Mësimi i madh se veprat vlerësohen sipas qëllimeve të zemrës, prandaj duhet ta pastrojmë zemrën dhe ta drejtojmë atë drejt sinqeritetit dhe dashurisë për Allahun.
3. Mëshira dhe falja: Ajeti na mbush me shpresë në mëshirën e Allahut, sepse Ai është Falës dhe i Butë, nuk nxiton me dënim, por pret pendimin e robërve të Tij.
4. Ruajtja e gjuhës: Na mëson të jemi të kujdesshëm me fjalët tona dhe të mos i përdorim betimet kot, duke e ruajtur gjuhën nga fjalët e padobishme, sepse muslimani i vërtetë është ai që e kontrollon gjuhën e tij.