Sura Al-Bakara — Werset 44

Znaczenie słów:

• الْبِرِّ (al-birr) — dobroć, prawość, wszelkie dobre uczynki, wiara i posłuszeństwo Bogu.
• تَنسَوْنَ (tansawna) — zapominacie, zaniedbujecie, pomijacie.
• تَتْلُونَ (tatluna) — recytujecie, czytacie.
• الْكِتَابَ (al-kitab) — Księgę, czyli Torę.
• تَعْقِلُونَ (ta'qilun) — rozumiecie, używacie rozumu.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Allah Wszechmogący gani uczonych żydowskich, którzy wzywali ludzi do dobroci i wiary, a sami jej nie praktykowali. Nakazywali swoim krewnym i sprzymierzeńcom spośród muzułmanów, aby trwali w wierze w proroka Mahometa (niech będzie nad nim pokój i błogosławieństwo), potwierdzając, że jego nauki są prawdą, lecz sami nie przyjmowali tej wiary i nie podążali za nią.

Allah pyta ich z wyrzutem: „Jak możecie nakazywać ludziom prawość i dobre uczynki, a sami zapominacie o sobie, zaniedbując własne dusze? Czytacie Torę, w której znajdują się opisy i cechy proroka Mahometa oraz nakaz wiary w niego i potwierdzenia jego prawdziwości. Czy nie używacie rozumu, aby zrozumieć, że to, co nakazujecie innym, sami powinniście najpierw wypełnić?"

Jest to nagana dla tych, którzy głoszą dobro, ale sami go nie praktykują. Allah wskazuje, że człowiek powinien zacząć od siebie, zanim będzie wzywał innych do dobra. Czytanie Księgi i znajomość jej treści czyni ten grzech jeszcze cięższym, ponieważ wiedza zobowiązuje do działania zgodnie z nią.

Korzyści płynące z tej wersety:

1. Szczerość i konsekwencja — Człowiek wzywający do dobra powinien sam być jego przykładem. Głoszenie bez praktykowania jest wielkim grzechem i powodem do hańby.
2. Wiedza zobowiązuje — Znajomość prawdy i czytanie Księgi nakłada na człowieka obowiązek postępowania zgodnie z nią. Ten, kto wie więcej, ponosi większą odpowiedzialność.
3. Rozum jako drogowskaz — Islam wzywa do używania rozumu i refleksji. Człowiek rozsądny nie może pogodzić się z sytuacją, w której nakazuje innym to, czego sam nie czyni.
4. Unikanie hipokryzji — Werset ten ostrzega przed obłudą i zachęca do wewnętrznej spójności między słowami a czynami, co jest cechą prawdziwego wierzącego.
5. Troska o własną duszę — Zanim człowiek zajmie się naprawianiem innych, powinien zatroszczyć się o własną duszę i swoje postępowanie, aby jego wezwanie było wiarygodne i skuteczne.