Сураи Аль-Бакара — Оят 68

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «Фориз»: модагови пиру солхӯрдае, ки дигар таваллуд намекунад.

— «Бикр»: модагови ҷавони хурде, ки ҳанӯз таваллуд накардааст.

— «Авон»: модагови миёнае, ки на пир аст ва на хурд, ва як ё ду бор таваллуд кардааст.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) ба қавми худ фармони Аллоҳро расонид, ки модаговеро забҳ кунанд, онҳо боз баҳона ҷуста, гуфтанд: «Барои мо аз Парвардигорат бипурс, то ба мо равшан созад, ки ин модагов чӣ гуна аст?» Яъне онҳо намехостанд фавран итоат кунанд ва бо саволҳои зиёд вақтро мегузарониданд. Мӯсо (алайҳис-салом) дар ҷавоб гуфт: «Аллоҳ мефармояд, ки ин модагов на пиру солхӯрдаи нотавон аст ва на ҷавони хурди таваллуднакарда, балки миёнаи ин ду ҳолат аст». Пас, аз онҳо талаб кард, ки дигар баҳона наоваранд ва он чи ба онҳо фармуда шудааст, ба ҷо оваранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки итоати Аллоҳ бояд фаврӣ ва бе баҳона бошад; сустӣ ва саволҳои беҷо метавонад фурсатро аз даст диҳад.

— Аллоҳ таоло ҳамеша роҳи дурустро ба бандагонаш равшан месозад, агар онҳо самимона пурсиш кунанд ва хоҳиши итоат дошта бошанд.

— Дар ин оят раҳмати Аллоҳ дида мешавад, ки вай аз бандагонаш чизи берун аз тоқати онҳоро талаб намекунад ва ҳатто дар тафсилоти амрҳояш ба онҳо равшанӣ мебахшад.

— Қиссаҳои Қуръон барои мо дарсҳои бузурги ахлоқӣ ва амалӣ доранд: аз баҳонаҷӯӣ парҳез кунем ва ба амри Аллоҳ бо дили кушод итоат намоем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар фармони он барои ислоҳи ҳоли инсон ва ҷомеа аст; пас бояд бо муҳаббат ва эҳтиром ба он рӯ оварем.