Сураи Аль-Бакара — Оят 69

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• ادْعُ: дуо кун, талаб кун.
• يُبَيِّن: равшан созад, возеҳ кунад.
• بَقَرَةٌ: модагов, гови модина.
• صَفْرَاءُ: зард.
• فَاقِعٌ لَّوْنُهَا: ранги он ниҳоят тозаву равшан, пурра зард.
• تَسُرُّ: шод мекунад, хушҳол месозад.
• النَّاظِرِينَ: бинандагон, онҳое ки ба он нигоҳ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Онҳо боз ба баҳсу ҷидол идома дода, аз Мӯсо (алайҳис-салом) хоҳиш карданд, ки аз Парвардигораш бипурсад, то ранги он модаговро барояшон равшан созад. Мӯсо (алайҳис-салом) ҷавоб дод, ки Аллоҳ мефармояд: он модагов зард аст, ранги он ниҳоят тозаву равшан ва пурра зард мебошад, ки ҳар бинандаро ба ҳайрат меорад ва ба худ ҷалб мекунад. Ранги он чунон зебо ва пок аст, ки ҳар кас ба он нигоҳ кунад, дилаш шод мегардад ва аз зебоии он ба ваҷд меояд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки бандагони Аллоҳ бояд дар корҳои худ сабр кунанд ва аз паёмбарон бипурсанд, то ҳақиқатро бидонанд, на ин ки бо ҷидолу баҳсҳои беҳуда худро аз роҳи рост дур кунанд.
• Аллоҳ таоло ба бандагони худ неъматҳои зебо ва покро ато мекунад, ки дилҳоро шод месозад; ин далели раҳмату лутфи Ӯст ба бандагонаш.
• Дар оят ишорае ҳаст ба он ки зебоии офаридаҳои Аллоҳ ва ҳусни онҳо метавонад воситаи шинохти қудрати Парвардигор бошад ва инсонро ба шукргузорӣ ва имони бештар водор кунад.
• Қиссаи модагови Бани Исроил дарс медиҳад, ки амрҳои Аллоҳро бояд бе баҳсу ҷидол иҷро кард ва аз саволҳои зиёдатӣ, ки ба сахтӣ ва мушкилӣ мерасонанд, парҳез кард.
• Ин оят муҳаббати ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро Қуръон бо забоне равшан ва мисолҳои зебо ҳақиқатро баён мекунад ва дилҳоро ба сӯи некӣ ва покӣ ҳидоят менамояд.