Сураи Аль-Бакара — Оят 70

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• ادْعُ لَنَا رَبَّكَ: Аз Парвардигори худ барои мо дуо кун.
• يُبَيِّن لَّنَا: Барои мо равшан созад.
• تَشَابَهَ عَلَيْنَا: Ба мо муштабаҳ (номаълум ва гумроҳкунанда) гардид.
• لَمُهْتَدُونَ: Ҳатман роҳёбандагон ҳастем.

1. Тафсири оят:

Бани Исроил боз ба Мӯсо (алайҳис-салом) муроҷиат карданд ва гуфтанд: «Аз Парвардигори худ барои мо дуо кун, то барои мо равшан созад, ки он модагов чӣ гуна аст?» Онҳо мехостанд сифатҳои дигари онро донанд, зеро модаговҳое, ки сифатҳои пештар зикршударо доранд, бисёранд ва барои онҳо муштабаҳ гардидааст, ки кадомашро интихоб кунанд. Онҳо гуфтанд: «Агар Аллоҳ хоҳад, мо ҳатман ба модагови фармудашуда роҳ хоҳем ёфт.» Ин суханони онҳо нишон медиҳад, ки онҳо боз ҳам дар талаби равшансозии бештар буданд ва ҳар дафъа сифати наверо мепурсиданд, ки ин аз сахтгирӣ ва таъхири онҳо дар иҷрои фармони Аллоҳ шаҳодат медиҳад. Ҳарчанд онҳо ваъда доданд, ки ин дафъа роҳёб хоҳанд шуд, аммо ин гуна саволҳои пайдарпай нишон медод, ки онҳо намехоҳанд зуд фармонро иҷро кунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки бояд дар ҳамаи корҳо ба Аллоҳ таваккал кунем ва бигӯем: «Ин шаъ Аллоҳ» (агар Аллоҳ хоҳад), зеро ҳамаи корҳо ба хоҳиши Аллоҳ вобаста аст.
• Ислом дини осонӣ ва равшанӣ аст, на дини сахтгирӣ ва мубҳам. Худованд ҳар фармонро бо равшаниву баён медиҳад, то бандагонаш роҳ ёбанд.
• Аз ин оят меомӯзем, ки набояд мисли Бани Исроил бо саволҳои зиёд ва беҳуда фармони Аллоҳро ба таъхир андозем, балки бояд зуд итоат кунем.
• Аллоҳ таоло тавба ва роҳёбии бандагонашро қабул мекунад, ҳатто агар онҳо пештар хато карда бошанд ҳам, ба шарте ки самимона ба сӯи Ӯ рӯ оваранд.
• Қуръони Карим ҳикояти гузаштагонро барои ибрат ва огоҳии мо нақл мекунад, то мо аз хатоҳои онҳо дарс гирем ва ба роҳи рост ҳидоят ёбем.