Сураи Аль-Бакара — Оят 71

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «ذَلُولٌ»: ромшуда, мутеъ, яъне ҳайвоне, ки ба корҳои кишоварзӣ одат кардааст.

— «تُثِيرُ الْأَرْضَ»: заминро бо пойҳояш мешукофад, яъне барои шудгор кардан истифода мешавад.

— «الْحَرْثَ»: киштзор, замини кишоварзӣ.

— «مُسَلَّمَةٌ»: солим, аз ҳар айб ва нуқсон пок.

— «شِيَةَ»: доғ, аломат ё ранги дигаре, ки аз ранги аслӣ фарқ кунад.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт: Аллоҳ мефармояд, ки он модагов ҳайвонест, ки ба корҳои кишоварзӣ ром нашудааст — на заминро шудгор мекунад ва на барои обёрӣ кардани киштзор истифода мешавад. Он аз ҳама гуна айбу нуқсон солим аст ва ягон доғу аломати ранги дигар дар баданаш нест. Вақте қавми Мӯсо ин тавсифи дақиқро шуниданд, гуфтанд: «Ҳоло ту ҳақро овардӣ», яъне ҳоло тавсифи пурра ва равшане додӣ, ки ҳеҷ шубҳае боқӣ намемонад. Он гоҳ модаговро забҳ карданд, ҳарчанд ки наздик буд онро забҳ накунанд — аз сабаби гаронӣ ва қимати баланди он ва аз сабаби ҷанҷолу баҳсу саркашии худ. Онҳо бо саволҳои зиёди худ корро ба худ душвор карданд ва Аллоҳ низ бар онҳо сахт гирифт.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки банда бояд амри Аллоҳро бе баҳсу ҷанҷол иҷро кунад; ҳарчи бештар баҳсу савол кунад, кор барои ӯ душвортар мешавад.

— Аллоҳ таоло бандагони худро дӯст медорад ва ҳатто вақте ки онҳо саркашӣ мекунанд, роҳи ҳалро нишон медиҳад, то онҳо ба ҳақ баргарданд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба дастуроти Парвардигор бо дили кушод ва итоаткорона муносибат кунем, зеро дар итоати Аллоҳ баракат ва осонӣ аст.

— Қуръони Карим ҳикояти гузаштагонро барои ибрат овардааст, то мо аз хатоҳои онҳо сабақ гирем ва ба роҳи рост қадам гузорем.