Сураи Аль-Бакара — Оят 77

1. Маънои калимаҳо:

— «أَوَلَا يَعْلَمُونَ»: Оё онҳо намедонанд?

— «يُسِرُّونَ»: пинҳон медоранд, ниҳон мекунанд.

— «يُعْلِنُونَ»: ошкор мекунанд, зоҳир месозанд.

1. Тафсири оят:

Оё ин гуна одамон намедонанд, ки Аллоҳ таоло ҳамаи корҳои пинҳонӣ ва ошкори онҳоро медонад? Онҳо гуноҳҳои бузургро содир мекунанд ва гумон мекунанд, ки касе аз асрори дили онҳо огоҳ нест, ҳол он ки Аллоҳ аз ҳамаи ниятҳо, суханон ва амалҳои пинҳонӣ ва ошкори онҳо бохабар аст. Ин яҳудиён рафтори нописандида ва зиштро пеш мегиранд, гӯё фаромӯш кардаанд, ки Аллоҳ ҳама чизро медонад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Аллоҳ он чиро, ки онҳо дар дил пинҳон медоранд ва он чиро, ки бо забон ва амал ошкор мекунанд, ҳамаро медонад ва рӯзе онро ба бандагонаш ошкор хоҳад кард ва расвои онҳоро месозад.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Аллоҳ таоло аз ҳамаи корҳои пинҳонӣ ва ошкори мо огоҳ аст, бинобар ин бояд ҳамеша аз гуноҳ эҳтиёт кунем.

— Муъмин бояд донад, ки ҳеҷ чиз аз илми Аллоҳ пинҳон намемонад ва ин боиси тақво ва ростқавлӣ мегардад.

— Ин оят моро ба сӯи ихлос ва покии дил даъват мекунад, зеро Аллоҳ на танҳо амалҳои зоҳирӣ, балки ниятҳои пинҳонии моро низ медонад.

— Доnishtan, ки Аллоҳ ҳама чизро медонад, ба инсон оромиш ва итминон мебахшад, ки адолати илоҳӣ ҳатман барқарор хоҳад шуд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша бо Аллоҳ робитаи самимӣ дошта бошем ва аз Ӯ ҳаё кунем, зеро Ӯ наздиктарин ва огоҳтарин аст.