Сураи Аль-Бакара — Оят 78

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أُمِّيُّونَ: касоне, ки хондан ва навиштан намедонанд.
• أَمَانِيَّ: ҷамъи «أُمْنِيَّة», яъне хондани чизе аз ёд бе фаҳмидани маънои он; инчунин ба маънои орзуҳо ва гумони ботил низ меояд.
• يَظُنُّونَ: гумон мекунанд, тахмин мезананд, на дониши яқинӣ доранд.

1. Тафсири оят:

Дар миёни яҳудиён гурӯҳе ҳастанд, ки хондан ва навиштанро намедонанд ва аз китоби Таврот огоҳ нестанд. Онҳо аз Таврот танҳо чизеро медонанд, ки аз ёд мехонанд, бе он ки маъно ва мазмуни онро дарк кунанд. Он чи дар дасти онҳост, танҳо суханони беасос ва гумонҳои ботилест, ки аз бузургони худ гирифтаанд ва онро ҳамчун Тавроти нозилшудаи Худо мепиндоранд. Онҳо дар бораи китоб ва паёмҳои он фақат гумон мекунанд, на дониши дуруст ва яқинӣ доранд. Ба ин васила, онҳо аз шинохтани ҳақиқат, аз ҷумла сифатҳои паёмбар Муҳаммад (с) ва нишонаҳои паёмбарии ӯ, ки дар Таврот зикр шудааст, дур мондаанд.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки танҳо хондани зоҳирии китоб кофӣ нест; бояд маънои онро фаҳмид ва ба он амал кард.
• Дониши беасос ва гумон ба ҷои яқин метавонад одамро аз ҳақиқат дур кунад.
• Пайравӣ кардани суханони бузургон бе далел ва санҷиш метавонад ба гумроҳӣ оварад.
• Оят ба мо таъкид мекунад, ки дониши динӣ бояд бо фаҳм, тадбир ва далели дуруст ҳамроҳ бошад.
• Ин ҳама моро ба сӯи омӯхтани Қуръон бо тадаббур ва амал ба он ҳидоят мекунад, то аз гумон ва хурофот дур бошем ва ба роҳи рост расида, ба неъматҳои Ислом ва Қуръон шодмон гардем.