سوره طه — آیه 100

معانی کلمات:

• أَعْرَضَ عَنْهُ: رویگردان شد از آن (قرآن) و به آن پشت کرد.
• وِزْرًا: گناه سنگین و بارِ گرانِ معصیت.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، سرنوشت کسانی را بیان میکند که از قرآن کریم رویگردان میشوند. منظور از «اعراض»، تنها ترک تلاوت نیست؛ بلکه شامل عدم ایمان به آن، عمل نکردن به دستوراتش، و پشت کردن به هدایتهای آن است. کسی که چنین رفتاری داشته باشد، در روز قیامت در حالی وارد عرصه محشر میشود که بار سنگینی از گناه و معصیت را بر دوش میکشد. این «وزر» همان سنگینیِ گناهان و آثار شومِ بیاعتنایی به کلام خداست که گریبانگیر او میشود و او را در سختی و عذاب گرفتار میسازد. در حقیقت، قرآن نوری است که اگر کسی از آن روی برتابد، در تاریکی جهل و گمراهی میماند و نتیجه آن، تحمل بارِ سنگینِ گناه در آخرت است.

فواید و پیامهای آیه:

• قرآن کریم، بزرگترین نعمت و رحمت الهی برای بشر است؛ رویگردانی از چنین نعمتی، نهایت ناسپاسی و جهالت است.
• اعمال ما در این دنیا، نتایج خود را در آخرت به همراه خواهند داشت؛ همانگونه که ایمان و عمل صالح، نوری برای قیامت است، اعراض از قرآن نیز باری سنگین بر دوش انسان خواهد بود.
• این آیه، انگیزهای قوی برای انس با قرآن، تلاوت، تدبر و عمل به آن ایجاد میکند تا از عواقب سختِ بیتوجهی به کلام خدا در امان بمانیم.
• خداوند با هشدار دادن به عواقب اعراض، در واقع راه نجات و سعادت را به ما نشان داده و ما را به سوی خیر و رستگاری دعوت میکند؛ پس این هشدار، نشانه محبت و لطف او به بندگان است.