Сураи Та Ха — Оят 107

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «عِوَجًا»: каҷӣ, майл ва пастӣ дар замин.

— «أَمْتًا»: баландӣ, теппа ва барҷастагӣ дар замин.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз замин комилан ҳамвор ва ҳамвора мегардад, ба гунае ки ҳеҷ нишонае аз каҷӣ, пастӣ ва ё баландӣ дар он боқӣ намемонад. Ҳар касе ба он нигарад, на майле мебинад ва на баландие; на водӣ ва на теппае. Замин мисли саҳни ҳамвор ва ҳамвораи бегиёҳ мешавад, ки чашм дар он ҳеҷ ноҳамворӣ ва фарқиятро дар сатҳ намеёбад. Ин ҳолат баъд аз он рӯй медиҳад, ки кӯҳҳо аз ҷои худ кӯчонида шуда, замин ҳамвор гардонида мешавад, то мардум барои ҳисобу китоб дар он ҷамъ оянд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Ин оят қудрати бузурги Худовандро нишон медиҳад, ки Ӯ метавонад замини пур аз кӯҳу водӣ ва пасту баландиро ба замини комилан ҳамвор табдил диҳад; ин боиси афзун шудани имон ва бовар ба рӯзи қиёмат мегардад.

— Ҳамвор шудани замин барои ҳисобу китоб адолати Худоро нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас наметавонад пинҳон шавад ва ҳама дар як саҳни ҳамвор барои ҷавобгарӣ ҳозир мешаванд.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки дунёи фонии мо низ рӯзе ба поён мерасад ва бояд барои он рӯз тайёрӣ бинад; ин ба дилҳо умед ва тарсро ҳамзамон ҷой медиҳад ва ба сӯи некӯкорӣ ва тоат тарғиб мекунад.

— Дар ин оят раҳмату ҳикмати Худо намоён аст, ки ҳатто заминро барои бандагонаш барои ҳисобу китоб омода месозад, то ҳеҷ баҳонае барои касе боқӣ намонад; ин моро ба шукргузорӣ ва итоат ба фармонҳои Ӯ наздиктар мегардонад.