سورت طه — آیت 122

د معنیٰ لرونکي کلمې:

• اجْتَبَاهُ: هغه یې غوره کړ، انتخاب یې کړ او خپل ځان ته یې نږدې کړ.
• فَتَابَ عَلَيْهِ: پر هغه یې توبه قبوله کړه، یعنی د هغه توبه یې ومنله.
• وَهَدَىٰ: هغه ته یې د سمې لارې هدایت وکړ او د رښتینې لارې ښوونه یې ورته وکړه.

تفسیر:

د دې آیت مبارک مفهوم دا دی چې د آدم علیه السلام له هغې تېروتنې او لغږې وروسته چې هغه یې کړې وه، الله تعالی هغه پرې نه ښود، بلکې پر هغه باندې یې خپل فضل او رحمت وکړ. الله تعالی آدم علیه السلام غوره کړ، هغه یې خپل ځان ته نږدې کړ او د هغه توبه یې قبوله کړه. بیا یې هغه ته د هدایت او رښتینې لارې ښوونه وکړه، تر څو چې هغه په توبې او اطاعت باندې ثابت قدم پاتې شي او د هغې لغږې وروسته بېرته سمې لارې ته راوګرځي. دا د الله تعالی له لوري د آدم علیه السلام لپاره لوی رحمت او مهرباني وه، چې له تېروتنې وروسته یې هغه ته د بېرته راګرځېدو او د بخښنې دروازه پرانیسته.

فايدې:

• دا آیت مونږ ته ښیي چې الله تعالی ډېر رحم کوونکی او بخښونکی دی؛ که بنده توبه وکړي، الله تعالی د هغه توبه قبلوي او هغه ته بېرته د سمې لارې هدایت کوي.
• د تېروتنې وروسته مایوسي او ناهيلي نشي کولای؛ ځکه چې د الله تعالی رحمت له هر څه پراخ دی او هغه د توبې کونکو بندګانو سره مینه کوي.
• آدم علیه السلام ته د الله تعالی دا فضل او رحمت مونږ ته دا درس راکوي چې له توبې وروسته باید په نیکو عملونو او اطاعت باندې ثابت قدم پاتې شو، تر څو د الله تعالی رضایت او هدایت ترلاسه کړو.
• دا آیت مونږ ته د امید او خوشبینۍ درس ورکوي، چې که څه هم انسان له خطا او ګناه پرته نه دی، خو الله تعالی تل د توبې دروازه پرانیستې ساتلې ده او هغه خپل بندګان هدایت کوي چې هغه ته رجوع وکړي.