සූරා තාහා — ආයාත් 122

වචනාර්ථ:

• اجْتَبَاهُ – ඔහුව තෝරාගත්තේය, සමීප කරගත්තේය.
• فَتَابَ عَلَيْهِ – ඔහුගේ පසුතැවීම (තව්බා) පිළිගත්තේය.
• وَهَدَىٰ – ඔහුට යහමඟ පෙන්වූයේය.

අර්ථ විවරණය:

මෙම උත්තම වාක්යයෙන් පසුව, අල්ලාහ් තආලා ආදම් (අලයිහිස්සලාම්) තුමාණන්ගේ තත්ත්වය විස්තර කරයි. ආදම් තුමාණන් තහනම් ගසෙහි ඵල අනුභව කිරීමෙන් පසු දැඩි පසුතැවිල්ලකට පත්ව, තම දෝෂය වටහාගෙන අල්ලාහ්ගෙන් සමාව ඉල්ලූහ. එවිට අල්ලාහ් තආලා ඔහුව නැවත තම සමීපයට තෝරාගත්තේය. එනම්, ඔහුගේ පසුතැවීම පිළිගෙන ඔහුට සමාව දුන්නේය. තවද, ඔහුට යහමඟ පෙන්වා, තමා වෙත නැවත පැමිණීමේ මාර්ගය, තව්බාවේ (පසුතැවීමේ) මාර්ගය දිගටම අනුගමනය කිරීමට ඔහුට මඟ පෙන්වූයේය. මෙයින් පෙනී යන්නේ අල්ලාහ්ගේ දයාව අතිමහත් බවයි. වරදක් සිදු වූ පසුවත්, අවංක පසුතැවීමකින් යුතුව ඔහු වෙත හැරුණහොත්, ඔහු පිළිගෙන සමාව දෙන බවයි.

උපදේශ සහ පාඩම්:

• මෙම ආයාතයෙන් අපට ලැබෙන ශ්රේෂ්ඨතම පාඩම නම්, අල්ලාහ්ගේ දයාව හා කරුණාව අපරිමිත වීමයි. ආදම් තුමාණන් වැනි නබිවරයෙකුට පවා වරදක් සිදු වූ විට, ඔහු පසුතැවිලි වී අල්ලාහ් වෙත හැරුණු විට අල්ලාහ් ඔහුව පිළිගත්තේය. එබැවින් අප වැනි සාමාන්ය මිනිසුන් වරදක් කළ විට බලාපොරොත්තු සුන් නොවී, වහාම අල්ලාහ් වෙත පසුතැවිල්ලෙන් හැරවිය යුතුය.
• දෙවනුව, පසුතැවීම (තව්බා) යනු අල්ලාහ්ගේ සමීපත්වය ලබා ගැනීමට මාර්ගයකි. එය අල්ලාහ්ගේ ත්යාගශීලීභාවයේ දොරටුවකි.
• තෙවනුව, වරදකින් පසු යහමඟ පෙන්වීම අල්ලාහ්ගේ තවත් වරප්රසාදයකි. ඔහු පසුතැවිලි වූවන්ට පමණක් සමාව නොදී, ඔවුන්ගේ ජීවිත යහමඟට හරවා ගැනීමට ද උපකාර කරයි.
• අවසාන වශයෙන්, මෙම සිදුවීම අපට උගන්වන්නේ කිසිවෙකුටත් අල්ලාහ්ගේ දයාවෙන් බලාපොරොත්තු සුන් විය නොහැකි බවයි. කෙතරම් ලොකු වරදක් කළත්, අවංක පසුතැවීමෙන් අල්ලාහ් වෙත හැරුණහොත්, ඔහු සමාව දී යහමඟ පෙන්වන බවට මෙය ශ්රේෂ්ඨතම සාක්ෂියකි.