سوره طه — آیه 122

معانی کلمات:

• اجتباه: او را برگزید و به خود نزدیک گردانید.
• تاب علیه: توبهاش را پذیرفت.
• هدی: او را به راه راست هدایت کرد و توفیق ادامهی راه را به او داد.

تفسیر آیه:

پس از آنکه آدم علیهالسلام از آن درخت ممنوعه خورد و دچار لغزش شد، خداوند او را رها نکرد؛ بلکه با لطف و رحمت خود، او را برگزید و به سوی خویش نزدیک ساخت. خداوند توبهی او را پذیرفت و لغزشش را بخشید و او را به راه راست هدایت نمود؛ یعنی توفیق توبه و بازگشت به طاعت را به او عطا کرد و او را بر این راه پایدار داشت. این آیه نشان میدهد که رحمت الهی بر غضب او پیشی گرفته و درِ توبه برای بندگان همیشه باز است.

فواید و پیامهای آیه:

• خداوند هرگز بندهی خود را پس از لغزش، رها نمیکند؛ بلکه با لطف خود او را به سوی خویش فرا میخواند.
• توبه، راه نجات از خطا و گناه است و خداوند پذیرندهی توبهی بندگان است.
• هدایت پس از توبه، نعمتی بزرگ است که انسان را بر راه راست ثابتقدم میگرداند.
• هیچ گناهی آنقدر بزرگ نیست که رحمت خداوند نتواند آن را ببخشد؛ پس نباید از رحمت الهی ناامید شد.
• این داستان به ما میآموزد که پس از هر خطایی، باید به درگاه خداوند بازگردیم و از او طلب بخشش کنیم؛ چرا که او همواره آمادهی پذیرش توبهی بندگان است.