Сураи Та Ха — Оят 35

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «بَصِيرًا»: Бинанда, огоҳ, донандаи ҳамаи ҳолҳо. Дар ҳаққи Аллоҳ таоло маънои «Басир» он аст, ки ҳеҷ чиз аз дониш ва бинои Ӯ пинҳон намемонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисмати охири дуои Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом) аст, ки дар он аз Парвардигораш хоҳиш мекунад, ки синаашро кушода гардонад, кори ӯро осон созад, забонашро равон кунад, аз хонаводааш Ҳорунро ёвари ӯ қарор диҳад ва ӯро дар рисолат шарик гардонад, то ҳар ду Аллоҳро бисёр тасбеҳ гӯянд ва бисёр ёд кунанд. Сипас мегӯяд: «إِنَّكَ كُنتَ بِنَا بَصِيرًا» — яъне эй Парвардигоро, ҳамоно Ту ба ҳоли мо бино ва огоҳӣ, ҳеҷ чиз аз аҳволи мо аз Ту пинҳон нест. Ту медонӣ, ки мо чӣ мегӯем, чӣ мекунем ва ба чӣ ниёз дорем. Ин эътироф ба дониш ва бинои бепоёни Аллоҳ таоло аст, ки бандаро ба дуруд ва хоҳишҳои худ боварӣ мебахшад ва ӯро ба таваккул ва ихлос дар дуо ҳидоят мекунад. Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки Мӯсо (алайҳис-салом) дар дуояш на танҳо барои худ, балки барои бародараш ва барои иҷрои рисолати илоҳӣ ёрӣ мепурсад, зеро медонад, ки Аллоҳ ба ҳамаи корҳои бандагонаш биност.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Аллоҳ таоло Басир ва Огоҳ аст; ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад, бинобар ин банда бояд ҳамеша худро дар ҳузури Ӯ ҳис кунад ва аз гуноҳ парҳез кунад.

— Дар дуо бояд бо ихлос ва боварӣ ба дониш ва қудрати Аллоҳ рӯй оварем, зеро Ӯ ниёзҳои моро медонад, ҳатто пеш аз он ки мо бигӯем.

— Дуо кардан барои дигарон ва барои иҷрои корҳои некӯ як суннати некӯст, ки Мӯсо (алайҳис-салом) онро ба мо таълим медиҳад.

— Ёд ва тасбеҳи Аллоҳ бояд ҳамроҳи корҳои бузург бошад; Мӯсо (алайҳис-салом) барои рисолат ёрӣ пурсид, то Аллоҳро бисёр ёд кунад.

— Ин оят моро ба сӯи боварӣ ба назорати илоҳӣ ва таваккул ба Аллоҳ ҳидоят мекунад, ки ин сабаби оромии дил ва устувории имон аст.