Сураи Та Ха — Оят 53

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَهْدًا — ҳамвор ва омода кардашуда, мисли гаҳворае, ки барои зиндагӣ ва истифода осон аст.
• سَلَكَ — ворид кард, равон кард, яъне роҳҳоро дар он ҷой дод.
• سُبُلًا — роҳҳо, ҷодаҳо.
• أَزْوَاجًا — навъҳо, гуногунҳо, ҷуфтҳо.
• شَتَّىٰ — гуногун, хеле мухталиф аз ҷиҳати нафъ, таъм ва ранг.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло он Зотест, ки заминро барои шумо ҳамвор ва омода гардонд, то бар он ором зиндагӣ кунед ва аз неъматҳояш баҳра баред. Дар он роҳҳо ва ҷодаҳо равон кард, то шумо тавониста бошед ба ҳар ҷое, ки мехоҳед, биравед ва рӯзии худро биҷӯед. Ҳамчунин аз осмон об — борон — фурӯ фиристод. Пас бо он об аз замин навъҳои гуногуни растаниҳоро берун овардем, ки аз ҷиҳати нафъ, таъм ва ранг бо ҳам фарқ мекунанд. Ин ҳама нишонаи қудрат ва раҳмати Аллоҳ аст, ки барои бандагонаш муҳайё сохтааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Замин ва ҳамаи неъматҳои дар он буда, аз ҷониби Аллоҳ барои инсон омода карда шудаанд, то Ӯро шиносад ва шукр гузорад.
• Роҳҳои осон дар замин ва борон аз осмон — ҳама далели раҳмат ва меҳрубонии Аллоҳ ба бандагонаш мебошанд.
• Гуногунии растаниҳо аз ҷиҳати шакл, таъм ва фоида нишонаи қудрати бепоёни Аллоҳ ва сабаби шукргузорӣ аст.
• Ин оят инсонро ба тафаккур дар бораи офариниш ва неъматҳои Аллоҳ даъват мекунад, ки дилро ба ислом ва Қуръон гарм месозад ва муҳаббати бандаро ба Парвардигораш зиёд мекунад.