Сураи Та Ха — Оят 52

1. Маънои калимаҳои дар оят ниёз ба шарҳ дошта:

— «عِلْمُهَا»: донистани ҳолат ва аҳволи он умматҳо.

— «عِندَ رَبِّي»: назди Парвардигорам.

— «فِي كِتَابٍ»: дар китобе, ки Лавҳи Маҳфуз аст.

— «لَا يَضِلُّ»: Парвардигорам хато намекунад ва чизе аз Ӯ пинҳон намемонад.

— «وَلَا يَنسَى»: ва фаромӯш намекунад.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) дар ҷавоби Фиръавн, ки аз сарнавишти умматҳои пешин пурсида буд, гуфт: донистани ҳолати он умматҳо ва он чи бар сари онҳо омадааст, назди Парвардигори ман дар китобе сабт шудааст, ки он Лавҳи Маҳфуз аст. Ман аз он огоҳ нестам ва донистани он танҳо ба Худои Таъоло тааллуқ дорад. Парвардигори ман дар илм ва амал хато намекунад ва ҳеҷ чизро фаромӯш намесозад. Ҳамаи корҳои бандагонашро медонад ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад. Пас Ӯ касеро, ки ба Ӯ куфр варзидааст, бе ҷазо намегузорад ва касеро, ки ба Ӯ имон овардааст, бе подош намегузорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дониши ҳама чиз танҳо назди Худои Таъоло аст ва мо бояд дар ҳамаи корҳо ба Ӯ таваккул кунем.

— Худои Таъоло ҳама чизро медонад ва ҳеҷ чизро фаромӯш намекунад, пас мо бояд бовар дошта бошем, ки ҳамаи аъмоли мо сабт мешавад ва рӯзе ҷазо ё подоши худро мегирем.

— Ин оят моро ба сӯи адолати Худои Таъоло ҳидоят мекунад, ки Ӯ ҳеҷ касро зулм намекунад ва ҳар кас ба андозаи амали худ ҷазо ё подош мегирад.

— Ва ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Худои Таъоло имон оварем ва аз Ӯ битарсем, зеро Ӯ ҳама чизро медонад ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.