Сураи Та Ха — Оят 62

1. Маънои калимаҳо:

— فَتَنَازَعُوا: баҳсу мунозира карданд, бо ҳам ихтилоф намуданд.

— أَمْرَهُم: кори худ, масъалаи худ.

— أَسَرُّوا: пинҳон доштанд, ошкор накарданд.

— النَّجْوَىٰ: суҳбати пинҳонӣ, розгӯӣ.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) ба ҷодугарон суханони худро гуфт ва онҳоро ба ҳақ даъват кард, онҳо дар миёни худ ба баҳсу мунозира пардохтанд ва дар бораи кори Мӯсо фикрҳои гуногун карданд. Баъзе гуфтанд, ки агар вай ҷодугар бошад, мо бар ӯ ғолиб мешавем, ва агар он чи меоварад аз ҷониби Худо бошад, пас кори вай ба Худост. Онҳо суҳбати пинҳонии худро аз Фиръавн пинҳон медоштанд, то ки вай аз ихтилофи андешаҳояшон огоҳ нашавад ва ба онҳо бадгумон нашавад. Ин оят нишон медиҳад, ки ҷодугарон дар ботини худ ба ҳақиқати кори Мӯсо шубҳа доштанд ва аз ҳақиқат ҳазар мекарданд, ҳарчанд зоҳиран ба муқобили вай муттаҳид мешуданд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто душманони паёмбарон дар ботини худ ба ҳақиқат шубҳа доранд ва аз он метарсанд.

— Худованд ҳатто суҳбатҳои пинҳонии душманони дини Худро ба мо хабар медиҳад, ки ин далели илми комили Ӯст.

— Мусулмон бояд дар кори худ муттаҳид бошад ва ихтилоф накунад, зеро ихтилоф сабаби заифӣ мегардад.

— Ҳақиқат ҳамеша ошкор мешавад, ҳарчанд душманон онро пинҳон кунанд.

— Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ҳақро пазируфтан беҳтар аз муқобили он истодан аст.