سوره طہ — آيت 62

1) ڪلمات جي معنيٰ:

• فَتَنَازَعُوا: پاڻ ۾ جهيڙو ڪيائون، تڪرار ڪيائون، هڪ ٻئي سان بحث ڪيائون.
• أَمْرَهُم: پنهنجو معاملو، پنهنجي ڳالهه.
• بَيْنَهُمْ: پاڻ ۾، پنهنجي وچ ۾.
• وَأَسَرُّوا: ۽ لڪايائون، ڳجهو رکيائون.
• النَّجْوَىٰ: ڳجهي صلاح، راز جي ڳالهه ٻولهه، سرگوشي.

2) تفسير:

جڏهن حضرت موسيٰ عليه السلام جادوگرن کي پنهنجو پيغام ٻڌايو ۽ انهن کي حق جي دعوت ڏني، تڏهن جادوگر پاڻ ۾ ئي ويهي ويچار ڪرڻ لڳا ۽ هڪ ٻئي سان بحث ۽ تڪرار ڪرڻ لڳا ته آخر هي ماڻهو ڪير آهي ۽ ان سان ڪيئن مقابلو ڪجي. انهن پنهنجي وچ ۾ صلاح مشورو ڪيو ۽ پوءِ اهو سڀ ڪجهه لڪائي، ڳجهي طرح ڳالهيون ڪيائون، ته جيئن فرعون ۽ سندس درٻار جا ماڻهو انهن جي اندروني ڳالهه ٻولهه کان واقف نه ٿين. ڪن چيو ته جيڪڏهن موسيٰ سچو ساحر آهي ته اسان کي سخت محنت ڪرڻي پوندي، ۽ ڪن چيو ته جيڪڏهن هي واقعي آسمان کان آيل آهي ته پوءِ اسان جو زور ڪجهه به نه هلندو. اهڙي طرح انهن پنهنجي معاملي تي غور ويچار ڪيو ۽ راز ۾ صلاحون ٺاهيون.

3) فائدا ۽ سبق:

• الله تعاليٰ قرآن مجيد ۾ اهڙن واقعن کي بيان ڪري ٿو ته جيئن انسان عبرت حاصل ڪري ۽ سمجهي ته حق ۽ باطل جي مقابلي ۾ هميشه حق ئي غالب ايندو آهي.
• جادوگر پاڻ ۾ ئي پريشان ۽ منجهيل هئا، جنهن مان معلوم ٿئي ٿو ته باطل جي راھ تي هلندڙن کي هميشه شڪ ۽ وهم پيو رهندو آهي، جڏهن ته حق تي هلندڙن کي الله تعاليٰ ثابت قدم رکي ٿو.
• اهو سبق ملي ٿو ته جڏهن به ڪو نيڪ ڪم ڪرڻو هجي ته پاڻ ۾ اتفاق ۽ يڪجهتي ضروري آهي، ڇڏڻ ۽ تڪرار ڪمزوري جو نشان آهي.
• قرآن مجيد ۾ اهڙا واقعا بيان ٿيل آهن جيڪي اسان کي سيکارين ٿا ته الله جي مدد سان ئي ڪاميابي ملندي آهي ۽ ان تي ڀروسو رکڻ گهرجي.
• هي آيت اسان کي ترغيب ڏئي ٿي ته اسان قرآن مجيد کي غور سان پڙهون ۽ ان ۾ بيان ٿيل واقعن مان سبق حاصل ڪريون، ڇاڪاڻ ته قرآن هر دور ۽ هر زماني لاءِ هدايت جو سرچشمو آهي.