Suurah Taa-Haa — Aayad 91

Macnaha Erayada:

• لَن نَّبْرَحَ: Ma joojin doonno, waana sii socon doonnaa.
• عَاكِفِينَ: Ku dheggan, ku sii hadhaya cibaadada.

Tafsiirka:

Markii Nabi Muuse (CS) tagay buurta Siinayna si uu u la kulmo Eebihiis, qoomkiisii waxay caabudeen dibi (cajal) ay ka samaysteen dahab. Markaasaa ay dadkii caabudayay dibiga ku dheheen: "Ma joojinayno cibaadadan dibiga ah, mana ka tagayno, ilaa uu noo soo noqdo Nabi Muuse (CS)." Waxayna ku adkaysteen caabudidda dibiga iyagoo diiday waanada Nabi Haaruun (CS) oo iyaga ku boorrinayay inay u noqdaan Eebbe keliya. Markaasaa Nabi Haaruun (CS) ka fogaaday dadkii caabudayay dibiga, isagoo la tegey kuwa Mu'miniinta ah.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo:

1. Cibaadada waa arrin lagama yaabo in laga tanaasulo marka qalbiga lagu xidho, sidaas darteed waa in qofku ka digtoonaado inuu ku dhegmo wax khaldan oo Eebbe ka soo horjeeda.
2. Dadku waxay si xooggan ugu dhegganaan karaan baadilka (wax khaldan) haddii aqoonta iyo hanuunka Eebbe ay ka maqan tahay, sidaas darteed waa in la raadsadaa cilmiga saxda ah.
3. Nabiyada iyo kuwa Eebbe u yeedha waxay la kulmaan caqabado iyo diidmo badan, laakiin waa inay adkaystaan oo ayan u taslimaatin baadilka.
4. Kala fogaanshaha dadka xun xun waa sharciga Eebbe, sida Nabi Haaruun (CS) uu ka fogaaday dadkii caabudayay dibiga, si uu u ilaaliyo diintiisa iyo nafsaddiisa.