Сураи Аль-Анбия — Оят 100

1. Маънои калимаҳо:

• زَفِيرٌ (зафир): нафаскашии сахт ва овозе, ки аз дарди шадид бармеояд, яъне оҳу нолаи амиқ.
• لَا يَسْمَعُونَ (ло ясмаъун): онҳо намешунаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҷазои дӯзахиён сухан мегӯяд. Онҳо дар оташи дӯзах аз шиддати азобу дард нафаскашии сахт ва оҳу нола доранд, ки аз амиқи вуҷудашон бармеояд. Ин нафаскашӣ ва овоз нишонаи азими азобу ранҷи онҳост. Ҳамчунин онҳо дар дӯзах ҳеҷ чизро намешунаванд — на овози якдигарро, на ҳеҷ садоро. Ин аз шиддати даҳшату ваҳшатест, ки бар онҳо фурӯ омадааст, ва аз ҷӯшиши оташи дӯзах. Гӯшҳои онҳо гӯё баста шудааст, то ҳатто садоеро, ки метавонад ба онҳо оромӣ ё умед бибахшад, нашунаванд. Ин ҳолат азоби онҳоро боз ҳам афзунтар мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷазои Худо ҳақ аст ва бояд аз он битарсем ва худро аз гуноҳҳо нигаҳ дорем.
• Худованд одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳақ азоб намекунад; азоб танҳо барои касонест, ки роҳи ҳақро рад кардаанд.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки неъматҳои шунидан ва оромӣ дар дунё неъматҳои бузурганд, ки бояд шукри онҳоро ба ҷо орем.
• Ваъдаи ҷазо барои кофирон ва ваъдаи раҳмат барои мӯъминон моро ба сӯи некӣ ва тоат ҳидоят мекунад.
• Қуръон бо тасвири дақиқи ҳолати дӯзахиён моро ба фикр водор мекунад, ки пеш аз дер шудан ба сӯи Худо баргардем ва аз гуноҳ тавба кунем.