Surat Al-Anbiya — Ayat 101

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• سَبَقَتْ (sabaqat): wis kacathet lan wis ditemtokake luwih dhisik.
• الْحُسْنَىٰ (al-husna): kabegjan, kaluhuran, utawa kasenengan sing paling apik (yaiku swarga).
• مُبْعَدُونَ (mub'adun): wong-wong kang dipisahake utawa diadohake.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT ngandhani menawa wong-wong kang wis ditemtokake dening Allah wiwit biyen minangka wong kang begja lan mulya, yaiku wong-wong kang wis kacathet ing kawruh Allah minangka ahli swarga, mula wong-wong iku bakal diadohake saka neraka. Ora mung ora mlebu ing neraka, nanging uga ora bakal nyedhaki utawa ngrasakake siksa neraka iku. Ayat iki minangka wangsulan marang wong-wong musyrik kang padha ngomong menawa Nabi Isa lan para malaikat kang disembah bakal mlebu neraka. Allah mbantah pangucap iku kanthi negesake menawa para kekasih Allah kang wis ditemtokake begja, kayata Nabi Isa 'alaihissalam, iku mesthi adoh saka neraka.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita menawa kabeh wis ana ing kawruh lan katetepan Allah, mula kita ora perlu kuwatir kelawan nasib, nanging kudu tansah ngupaya dadi wong kang begja kanthi iman lan amal saleh.
• Islam iku agama kang adil lan mulya; wong kang taat lan tresna marang Allah bakal diparingi panggonan kang paling apik lan diadohake saka siksa.
• Ayat iki uga ngelingake supaya ora gampang percaya marang omongan wong kang ngremehake para kekasih Allah, lan supaya kita tansah ngajeni marang para nabi lan wong-wong saleh.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita saya tresna marang Al-Qur'an amarga isine tansah mbimbing manungsa marang kabegjan lan katentreman, sarta nuduhake menawa Allah iku Maha Welas lan Maha Adil marang hamba-hamba-Ne kang setya.