Аль-Анбия сүрәсе — Аять 25

Сүзләрнең мәгънәләре:

— «Нүхи иләйһи» — Без аңа вәхий итәбез, ягъни аңа иңдерәбез.

— «Фәгъбүдүн» — Миңа гыйбадәт кылыгыз, ягъни Мине берләп, Ихлас белән коллык итегез.

Аять тәфсире:

Ий Мөхәммәд галәйһиссәләм! Без синнән элек тә бер генә рәсүл җибәрсәк тә, аңа һәрвакыт шул ук хакны вәхий иттек: «Миннән башка һичкем дә хак мәгъбүд түгел, Миңа гына гыйбадәт кылыгыз һәм Миңа һичкемне тиңдәш кылмагыз». Барлык пәйгамбәрләрнең дә төп дәгъваты шушы булды — таухид, ягъни Аллаһыны берләү. Аларның һәрберсе үз өммәтенә шушы ук әмерне ирештерде: Аллаһыдан башка һәртөрле «илаһ»ларны инкяр итеп, бер Аллаһыга гына ихлас күңелдән гыйбадәт кылырга. Бу — диннең нигезе, һәм ул Адәм галәйһиссәләмнән алып соңгы пәйгамбәргә кадәр үзгәрешсез килгән хакыйкать. Мәккә мөшрикләре Аллаһының рәсүлләрен инкяр итсәләр дә, аларның һәркайсы шушы бердәнбер хак динне алып килгәннәр. Шуңа күрә аларның каршы килүләре — үзләренең наданлыгыннан гына түгел, бәлки хакны белә торып кире кагуларыннан иде.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Барлык пәйгамбәрләрнең дә дәгъваты бер — таухид, ягъни Аллаһыны берләү. Димәк, ислам дине — кешелек тарихының башыннан ук килгән бердәнбер хак дин.
2. Гыйбадәтнең төп шарты — ул бары тик Аллаһыга гына булу. Кем дә кем Аллаһыдан башкага гыйбадәт кылса, аның гамәлләре юкка чыга.
3. Аллаһы үзенең рәсүлләрен һәр чорда җибәреп торган — бу Аның бәндәләренә карата рәхмәте һәм мәрхәмәте.
4. Мөселманнар өчен иң зур бәхет — шушы хак диндә булу һәм Аллаһының берлегенә иман итү. Бу — җәннәткә илтүче юлның башы.