Sura Al-Anbija — Werset 25

Znaczenie słów:

• Nūḥī – objawiamy, przekazujemy przez natchnienie.
• Lā ilāha illā anā – nie ma boga godnego czci poza Mną.
• Fa'budūn – oddawajcie Mi cześć wyłącznie.

Tafsir (interpretacja) wersetu:

O Proroku Muhammadzie! Podobnie jak tobie objawiamy prawdę, tak objawialiśmy ją wszystkim posłańcom, których wysyłaliśmy przed tobą. Nie było ani jednego proroka, któremu nie przekazalibyśmy przez natchnienie tej samej fundamentalnej zasady: nie ma żadnego bóstwa godnego czci poza Allahem – Jedynym, Niepodzielnym, Samowystarczalnym. Wszyscy posłańcy, od pierwszego do ostatniego, głosili to samo orędzie: oddawajcie cześć wyłącznie Allahowi, bądźcie Mu posłuszni i nie przypisujcie Mu żadnych partnerów w czci. To jest istota wezwania wszystkich proroków – od Adama, przez Noego, Abrahama, Mojżesza, Jezusa, aż po ciebie, Muhammadzie. Żaden z nich nie przyniósł innej religii w kwestii zasad wiary, lecz wszyscy wzywali do czystego monoteizmu (tawhid). Ten werset podkreśla, że jedność Boga jest podstawą wszystkich niebiańskich religii i że ci, którzy twierdzą, iż Bóg ma partnerów lub synów, odeszli od nauk wszystkich posłańców.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Jedność Boga (tawhid) jest wspólnym przesłaniem wszystkich proroków – od pierwszego do ostatniego. To dowodzi, że islam nie jest nową religią, lecz kontynuacją i potwierdzeniem pierwotnego orędzia, które Bóg przekazywał ludzkości przez całe dzieje.
2. Ten werset umacnia wiarę muzułmanina, że jego religia opiera się na niezmiennej prawdzie, która nigdy się nie zmieniła. Daje to poczucie pewności i stabilności duchowej.
3. Werset uczy nas, że celem życia człowieka jest oddawanie czci Allahowi – nie tylko przez modlitwę, ale przez całe życie podporządkowane Jego woli. To nadaje sens każdej działalności człowieka.
4. Przypomnienie, że wszyscy prorocy wzywali do tej samej prawdy, buduje szacunek i miłość do wszystkich posłańców Boga, co jest fundamentem jedności duchowej ludzkości.
5. Werset ostrzega przed bałwochwalstwem i wszelkimi formami nadawania Bogu partnerów – zarówno jawnym, jak i ukrytym, takim jak przywiązanie do dóbr materialnych czy własnych pragnień.
6. Dla człowieka poszukującego prawdy ten werset jest kluczem – pokazuje, że droga do Boga jest jedna i prosta: uznanie Jego jedności i szczera cześć dla Niego.