Аль-Анбия сүрәсе — Аять 57

Сүзләрнең мәгънәләре:

• تَاللَّهِ — Аллаһ белән ант итәм.
• لَأَكِيدَنَّ — мутлык (һәйлә) белән эш итәрмен, ягъни һәйләкәрлек белән сындырырмын.
• أَصْنَامَكُم — сезнең сыннарыгызны (сынымнарыгызны).
• بَعْدَ أَن تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ — сез аннан борылып киткәч, ягъни сез бәйрәмгә киткәч.

Аять тәфсире:

Ибраһим галәйһиссәләм үз кавеменә, алар аның сүзләрен ишетмәсен өчен, эчтән генә әйтте: "Аллаһ белән ант итәм, сез бәйрәмгә киткәч, мин сезнең сыннарыгызга һәйләкәрлек белән килермен һәм аларны ватып ташлармын". Ул моны ачыктан-ачык әйтмәде, чөнки алар аның нияте белән танышып, сакланырга мөмкиннәр иде. Ибраһим аларның бәйрәмгә китүен көтеп, сыннар янына килергә һәм аларның ялган икәнлеген күрсәтер өчен, аларны ватырга ниятләде. Бу аның Аллаһ юлындагы батырлыгы һәм тәүхид өчен көрәшенең бер өлеше иде.

Аятьтән алынган файдалар:

• Дин эшендә акыллылык һәм һәйләкәрлек куллану — явызлыкны туктату өчен рөхсәт ителә, әгәр дә ул хак юлны яклау өчен булса.
• Ибраһим галәйһиссәләм кебек пәйгамбәрләрнең дә Аллаһ юлында көрәшкәндә фидакярлек күрсәтүләре — безгә үрнәк.
• Батъл (ялган) эшләргә каршы чыгу өчен, аларның зарарын күрсәтү — мөһим.
• Аллаһка ышанып, Аның ярдәменә таянып эш итү — һәр мөэминнең бурычы.