Surat Al-Anbiya — Ayat 57

1) Tegese tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• وَتَاللَّهِ: lan demi Allah, iki minangka sumpah (qasam) kanggo nguatake omongan.
• لَأَكِيدَنَّ: mesthi aku bakal ngrancang ala / ngrusak kanthi cara sing ora dingerteni wong liya.
• أَصْنَامَكُم: brahala-brahala utawa reca-reca sesembahanmu.
• تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ: nalika kowe padha lunga ninggalake panggonan iki, yaiku mangkat menyang papan riyaya.

2) Tegese ayat iki:

Nabi Ibrahim 'alaihissalam ngucap kanthi sumpah: "Demi Allah, aku mesthi bakal ngrancang ala marang brahala-brahala sesembahanmu, lan bakal dakrusak, sawise kowe padha lunga saka kene menyang papan riyaya." Omongan iki diucapake dening Nabi Ibrahim kanthi lirih, ora nganti keprungu dening kaumé, supaya ora ana sing nyegah kekarepane. Tujuane yaiku kanggo nuduhake marang kaumé yen brahala-brahala sing padha disembah iku ora bisa mbelani awake dhewe, apamaneh mbelani manungsa. Sawise kaumé lunga menyang riyaya, Nabi Ibrahim banjur nindakake apa sing wis disumpahake, yaiku ngrusak brahala-brahala mau, kajaba sing paling gedhe, supaya dadi bukti lan piwulang marang kaumé.

3) Piwulang lan faedah saka ayat iki:

• Ayat iki mulangake yen dakwah marang Allah kudu dilakoni kanthi cara sing wicaksana lan pinter, ora mung nganggo kekuwatan, nanging uga nganggo akal lan siasat sing bener.
• Nabi Ibrahim menehi tuladha yen wong sing bener-bener percaya marang Allah ora wedi ngadhepi kapercayan sing salah, sanajan kudu ngadhepi kaumé dhewe.
• Brahala lan sembahan saliyane Allah iku ora bisa menehi manfaat utawa mudharat, mula ora pantes disembah.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah mikir lan nggunakake akal kanggo nggoleki kebenaran, ora mung ngetutake apa sing wis dadi kebiasaan turun-temurun.
• Kanthi mangerteni crita iki, kita dadi luwih tresna marang Islam, amarga Islam ngajak manungsa menyang tauhid, yaiku nyembah mung marang Allah SWT, lan ninggalake kabeh sing ora pantes disembah.