Аль-Анбия сүрәсе — Аять 56

Кайбер сүзләрнең мәгънәләре:

• Фәтәрәһүннә — аларны (күкләрне һәм җирне) юктан бар итте, үрнәксез яратты.
• Миң шәһидин — шәһитләрдән, ягъни бу хакыйкатьне белүче һәм раслаучылардан.

Аять тәфсире:

Ибраһим галәйһиссәлам үз кавеменә, аларның сынымнарга табынуларын кире кагып, болай диде: "Сезнең чын Раббыгыз — ул күкләрнең һәм җирнең Раббысы. Ул аларны юктан бар итте, үрнәксез яратты. Мин моңа — Аллаһының галәмнәрне тудыручысы һәм идарә итүчесе икәнлегенә — ачык шәһитлек бирүчеләрдәнмен". Ибраһим аларның сынымнарының берни дә ярата алмавын, ә күкләрнең һәм җирнең, бөтен галәмнең бер Аллаһ тарафыннан булдырылуын ассызыклап әйтте. Ул үз сүзләрендә җитди иде, шаярудан ерак иде. Аның дәлиле көчле иде: ничек инде кешеләр яратучы Ходайны ташлап, үз куллары белән ясалган сынымнарга табына алалар? Күкләрнең һәм җирнең төзелеше, алардагы тәртип — болар барысы да бер генә Ходайның барлыгын һәм кодрәтен күрсәтә.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Тәүхид — Аллаһының берлегенә ышану — бөтен пәйгамбәрләрнең төп дәгъваты булган. Ибраһим галәйһиссәлам дә шушы изге эшне башкарган.
2. Галәмдәге һәр нәрсә — күкләр, җир, йолдызлар — Аллаһының кодрәтенә һәм зирәклегенә ачык шәһитлек бирә. Шуңа күрә акыллы кеше бу билгеләрдән гыйбрәт алырга тиеш.
3. Ибраһим галәйһиссәламнең батырлыгы — хакыйкатьне куркусыз әйтүе — безгә үрнәк. Ул ялгыз үзе бөтен кавем каршында хак сүзне әйтүдән курыкмаган.
4. Безнең Раббыбыз — галәмне тудыручы һәм идарә итүче — шуңа күрә без Аңа гына гыйбадәт кылырга, Аның рәхмәтенә һәм ярдәменә өметләнергә тиешбез.