Surja El-Enbija — Ajet 61

Kuptimet e fjalëve:

• فَأْتُوا بِهِ: silleni atë (Ibrahimin).
• عَلَى أَعْيُنِ النَّاسِ: para syve të njerëzve, haptazi dhe publikisht.
• لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ: ndoshta ata do të dëshmojnë (kundër tij).

Tefsiri i ajetit:

Pasi populli i tij u mblodh dhe u habit nga vepra e Ibrahimit, i cili i kishte thyer idhujt e tyre, prijësit dhe udhëheqësit e tyre thanë: "Silleni Ibrahimin para syve të njerëzve, haptazi dhe publikisht, në mënyrë që të gjithë ta shohin dhe të dëshmojnë për atë që ka bërë dhe për atë që do të thotë." Ata donin që dëshmia e tij të ishte provë kundër tij para të gjithëve, në mënyrë që ta dënonin me prova të qarta dhe jo pa bazë. Qëllimi i tyre ishte që njerëzit të dëshmonin se Ibrahimi kishte thyer idhujt dhe se kishte folur keq për ta, që dënimi i tij të ishte i ligjshëm në sytë e tyre.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Liria e fjalës dhe e veprës në të vërtetën: Ibrahimi nuk u frikësua të thyejë idhujt dhe të shprehë të vërtetën haptazi, edhe pse e dinte se do të përballej me popullin e tij. Kjo na mëson se besimtari duhet të jetë i guximshëm në thënien e së vërtetës, edhe nëse kjo i sjell dëm.
2. Rëndësia e drejtësisë dhe provave: Edhe pse populli i Ibrahimit ishte jobesimtar, ata kërkuan prova para dënimit. Kjo tregon se edhe në mesin e jobesimtarëve ekziston një ndjenjë e natyrshme e drejtësisë, dhe Islami e thekson këtë duke kërkuar prova të qarta para çdo gjykimi.
3. Durimi dhe vendosmëria e pejgamberëve: Ibrahimi u përball me një situatë të vështirë, por qëndroi i vendosur dhe i qetë, duke u mbështetur te Allahu. Kjo na mëson se besimtari duhet të ketë durim dhe besim të fortë në Allahun kur përballet me sfida.
4. Fuqia e argumentit dhe e logjikës: Në vazhdim të historisë, Ibrahimi përdori logjikën dhe argumentin për të mposhtur idhujtarinë, duke treguar se Islami është feja e mendjes dhe e arsyes, jo e verbërisë dhe e traditës së kotë.