Suurah Al-Anbiyaa — Aayad 61

Macnada Erayada:

• فَأْتُوا بِهِ: keena isaga (Ibraahim).
• عَلَىٰ أَعْيُنِ النَّاسِ: meel qaawaneed oo dadku arkaan, si cad oo muuqata.
• لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ: si ay u markhaati furaan.

Tafsiirka Aayadda:

Markii ay ku cuslaatay xujada Ibraahim oo uu jajabiyay sanamyadii ay caabudayeen, ayay madaxdii iyo dadkii waaweynaa isla hadleen oo ku yidhaahdeen: keena Ibraahim meel dadku isku arkaan oo caddaan ah, hortooda oo ay taagan yihiin, si ay u markhaati furaan waxa uu yidhi iyo waxa uu ku sameeyay sanamyadooda, oo ay ugu marag furaan inuu yahay kii jajabiyay iyo kii ku yidhi hadalkaas xun. Waxay doonayeen in ay markhaatigaas ku xujeeyaan isaga ka hor dadka, si aysan ugu suurtagelin in uu diido ama uu iska baxsado, oo ay ku qaban karaan xujo cad.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Caddaaladda iyo caddaynta: Aayaddu waxay ina baraysaa in xaalka qofka lagu xukumo uu ku salaysnaan karo markhaati cad iyo xujo muuqata, ma aha eed la’aan xujo ah. Tani waa asal weyn oo ka mid ah caddaaladda Islaamka.
2. Dulmiga ka digtoonaanshaha: Dadkii gaalada ahaa waxay doonayeen inay Ibraahim ku xumeeyaan si cad dadka hortooda, laakiin Ilaahay waa ka korjoog ka yahay dulmigooda. Tani waxay ina baraysaa in aan ka fududaysanayn xaqa, oo Ilaahay la jiro kuwa xaqa ku hadla.
3. Geeddi-socodka xaqa: Ibraahim wuxuu ku adkaystay xaqa isagoo keligiis ah, dadkiina isaga ka soo horjeeday, laakiin Ilaahay ayaa xoojiyay kaligiis. Tani waxay ina dhiirigelinaysaa in aan xaqa ku hadalno si geesinimo leh, inkastoo ay dadku naga soo horjeedaan.
4. Iimaanka iyo kalsoonida Ilaahay: Ibraahim wuxuu aaminayay in Ilaahay uu ka korjoog yahay dhammaan waxa ay dhakri doonaan, isagoona ka badbaadin doona. Tani waxay ina baraysaa in aan Ilaahay tala saarno oo aan isaga kalsoonaanno, waayo isagaa ugu fiican ee wax ka badbaadiya.