Surja El-Enbija — Ajet 62

Kuptimet e fjalëve:

• Âlihetinâ (آلِهَتِنَا): zotat tanë, idhujt tanë që i adhuronim.
• Ebrahîm (إِبْرَاهِيمُ): thirrje me emër, me një ton që tregon habi dhe qortim.

Tefsiri i Ajetit:

Pasi Ibrahimi (paqja qoftë mbi të) i theu idhujt e popullit të tij, duke e lënë të paprekur idhullin më të madh, populli u kthye nga ai me habi dhe zemërim. Ata e sollën atë para tyre dhe e pyetën me një ton që tregonte mohim dhe qortim: "A ti, o Ibrahim, e bëre këtë me zotat tanë?" – duke iu referuar idhujve që ai i kishte copëtuar. Pyetja e tyre nuk ishte për të marrë një përgjigje të vërtetë, por për ta vënë përballë faktit dhe për ta akuzuar atë për këtë vepër të madhe, sepse ata e dinin se ai ishte ai që e kishte bërë këtë, por donin ta dëgjonin nga goja e tij.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Guximi në të vërtetën: Ibrahimi (paqja qoftë mbi të) nuk u frikësua nga populli i tij kur qëndroi përballë tyre, duke na mësuar se besimtari i vërtetë duhet të jetë i guximshëm në thënien e së vërtetës dhe në mbrojtjen e fesë së tij, edhe nëse është vetëm kundër të gjithëve.
2. Liria nga idhujtria: Ajeti tregon kotësinë e idhujve që nuk mund të mbrojnë as veten e tyre, e lëre më adhuruesit e tyre – kjo e forcon besimin në njësinë e Allahut dhe e largon njeriun nga çdo formë adhurimi ndaj krijesave.
3. Durimi përballë padrejtësisë: Kur njeriu është në rrugën e drejtë, ai duhet të presë që të përballet me akuza dhe pyetje të padrejta, por duhet të qëndrojë i qetë dhe i sigurt në zemër, ashtu siç bëri Ibrahimi, sepse Allahu është me ata që punojnë të mirën.