Сураи Аль-Анбия — Оят 62

1. Маънои калимаҳо:

• قَالُوا: гуфтанд.
• أَأَنتَ: оё ту?
• فَعَلْتَ: кардӣ, анҷом додӣ.
• هَٰذَا: ин кор, ин шикастан.
• بِآلِهَتِنَا: бо худоёни мо, яъне бутҳои мо.
• يَا إِبْرَاهِيمُ: эй Иброҳим!

1. Тафсири оят:

Қавми Иброҳим (алайҳис-салом) вайро оварданд ва аз ӯ бо овози сахт ва инкоромез пурсиданд: «Эй Иброҳим! Оё ин корро ту бо бутҳои мо кардӣ? Оё ту онҳоро шикастӣ?» Онҳо мехостанд бидонанд, ки кӣ ба худоёни сохтаи онҳо чунин таҳқир кардааст. Ин савол аз рӯи ҳайрат ва хашм буд, зеро онҳо наметавонистанд бовар кунанд, ки касе ба бутҳои онҳо даст дароз кунад. Ҳадафи онҳо танҳо огоҳ шудан аз ҳақиқат буд, на пурсиши дӯстона. Иброҳим (алайҳис-салом) бо ҳикмати худ ин корро карда буд, то қавмашро водор созад, ки андеша кунанд ва бифаҳманд, ки бутҳое, ки наметавонанд зарару нафъ расонанд ва ҳатто худро аз шикастан ҳимоя карда наметавонанд, сазовори парастиш нестанд.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) бо далели амалӣ ва равшан ба муқобили ширк баромадааст, то ҳақиқатро ба қавмаш фаҳмонад.
• Аз оят мефаҳмем, ки даъват ба тавҳид бояд бо ҳикмат ва усули дуруст сурат гирад, на танҳо бо сухан, балки бо амалҳое, ки ҳақиқатро ошкор мекунанд.
• Ин ҳодиса собит мекунад, ки бутҳо ҳеҷ қудрате надоранд ва наметавонанд ба касе зарар ё нафъ расонанд, пас парастиши онҳо беҳуда аст.
• Оят бори дигар аҳамияти сабру устуворӣ дар роҳи даъвати исломро нишон медиҳад; Иброҳим (алайҳис-салом) медонист, ки қавмаш хашмгин мешаванд, аммо аз ҳақ нагашт.
• Ин ҳикоя моро тарғиб мекунад, ки ҳақро бо далелҳои равшан биҷӯем ва аз тақлиди кӯркӯрона ба бутҳо ва ақидаҳои ботил дурӣ ҷӯем.
• Қуръон чунин ҳикоятҳоро барои ибрат ва омӯзиш овардааст, то дилҳоро ба сӯи тавҳид ва парастиши Худои ягона ҷалб кунад ва муҳаббати исломро дар дилҳо афзун гардонад.