Suurah Al-Anbiyaa — Aayad 64

Macnaha ereyada:

• فَرَجَعُوا إِلَى أَنفُسِهِمْ: waxay ku noqdeen aqligooda, wayna tashadeen.
• الظَّالِمُونَ: kuwa dulmiga iyo xaq-darrada isu gaystay.

Tafsiirka:

Markii (Nabi Ibraahim) uu jajabiyey sanamyadii ay caabudayeen, way is weydiyeen: yaa sameeyey arrintan? Waxayna yiraahdeen: waxaan maqalnay wiil dhallinyar ah oo Ibraahim la odhan jiray oo ku xusa sanamyadan. Markaasay yimaaddeen isagii, waxayna ku yiraahdeen: Ibraahim ma adaa sameeyey sanamyadan? Wuxuuna ku jawaabay: waxaa sameeyey kooda weyn, ee warsada haddii ay hadlaan. Markaasay istaageen isla markaasna waxay ku noqdeen nafahooda, wayna tashadeen, waxayna isu yiraahdeen: idinkaa dulmi falay, maxaad caabudaysaan wax aan hadlin oo aan waxba tarin, iskana difaaci karin? Sidaasay ku qirteen inay yihiin kuwa dulmiga iyo xaq-darrada isu gaystay, maxaayeelay waxay caabudayeen wax aan waxba tarin, waxna dhibin, waxna hadlin.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo aayadda:

1. Dadku waxay leeyihiin aqul iyo caqli, waa inay u adeegsadaan fikirka iyo tashiga arrimaha diinta iyo caalamka, si ay u gartaan xaqa.
2. Caabudidda wax aan waxba tarin waa dulmi nafeed, waana wax khilaafsan caqliga fayow.
3. Qofka xaqa qirta oo dulmiga iska daaya, waa qof lagu hanuunin karo, sida dadkan oo ay ku noqdeen aqligooda.
4. Isla marka qofku xaqa garowsado, waa inuu si degdeg ah uga toobad keeno, isla markaasna uu u hogaansamo Ilaahay kaligiis.