Surat Al-Anbiya — Ayat 64

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• فَرَجَعُوا (faraja'ū): banjur padha bali.
• إِلَىٰ أَنفُسِهِمْ (ilā anfusihim): marang awake dhewe-dhewe, tegese padha mikir lan nggagas kanthi tenang.
• الظَّالِمُونَ (aẓ-ẓālimūn): wong-wong kang padha tumindak ora adil utawa nganiaya, ing kene tegese wong kang padha nyembah barang saliyane Allah.

1. Tafsir ayat:

Nalika Nabi Ibrahim ngremukake brahala-brahala mau nganti dadi pecahan, wong-wong kafir mau padha gumun lan bingung, banjur padha takon sapa kang nindakake. Sawise padha ngerteni yen brahala-brahala mau ora bisa mangsuli lan ora bisa mbelani awake dhewe, wong-wong mau banjur meneng lan bali marang pikirane dhewe-dhewe. Ing jero atine padha ngrumangsani yen brahala-brahala kang padha disembah mau ora bisa menehi manfaat apa-apa lan ora bisa nyegah cilaka. Mula banjur padha ngucap marang awake dhewe-dhewe: "Satemene kowe kabeh iku wong-wong kang padha tumindak zhalim, amarga wis nyembah barang kang ora bisa ngomong lan ora bisa menehi pitulungan, lan ora nyembah marang Allah kang Maha Kuwasa." Dadi, ayat iki nuduhake yen wong-wong mau sadhar sedhela yen dheweke padha kleru, sanajan banjur padha mbangkang maneh.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Nuduhake yen manungsa iku mesthi duwe kalbu lan pikiran kang bisa nuntun marang bebener, mula aja wegah mikir lan nggagas kanthi jero babagan apa kang kita sembah lan apa kang kita lakoni.
• Ngelingake yen nyembah barang saliyane Allah iku tumindak zhalim marang awake dhewe, amarga mung Allah kang bisa menehi manfaat lan nyegah cilaka.
• Menehi piwulang supaya kita gelem ngakoni kaluputan lan bali marang dalan kang bener, amarga ngakoni salah iku wiwitane pituduh.
• Nuduhake yen Islam iku agama kang ngajak manungsa nggunakake akal lan ati kang resik, supaya bisa ngerti marang Allah kang Maha Esa lan Maha Kuwasa.
• Dadi pangeling yen kabeh brahala, sesembahan saliyane Allah, ora bisa menehi pitulungan sethithik wae, mula kita kudu mantep nyembah mung marang Allah.