سوره انبیا — آیه 86

معانی کلمات:

• أَدْخَلْنَاهُمْ: ما آنان را داخل کردیم.
• رَحْمَتِنَا: رحمت و بخشایش خود (که شامل نبوّت، هدایت، و بهشت میشود).
• الصَّالِحِینَ: شایستگان و نیکوکارانی که باطن و ظاهرشان درست و پسندیده است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال پس از ذکر داستان اسماعیل، ادریس و ذوالکفل علیهمالسلام، میفرماید که ما این پیامبران بزرگوار را در رحمت گستردهی خود وارد کردیم. این رحمت شامل نبوّت و رسالت، هدایت و توفیق، و سرانجام ورود به بهشت جاودان است. آنان به مقام والایی رسیدند که شایستهی این لطف ویژهی الهی گردیدند، زیرا از زمرهی صالحان بودند؛ یعنی کسانی که هم باطنشان پاک و آراسته به ایمان و اخلاص بود و هم ظاهرشان سرشار از اعمال نیک و طاعت پروردگار. صلاح و شایستگی آنان چنان کامل و بیعیب بود که از هرگونه فساد و نافرمانی در امان ماندند و در تمام عمر، راه حق و راستی را پیمودند. این آیه نشان میدهد که رحمت خداوند شامل حال بندگانی میشود که در راه صلاح و تقوا گام برمیدارند و با عمل صالح، زمینهی دریافت این رحمت عظیم را فراهم میسازند.

فواید و پیامهای آیه:

• رحمت خداوند بسیار وسیع است و شامل حال بندگان شایسته و صالح میشود؛ پس باید با اعمال نیک، خود را در معرض این رحمت قرار دهیم.
• صلاح و شایستگی حقیقی، هم باطن و دل را شامل میشود و هم ظاهر و اعمال را؛ پس باید در هر دو جهت تلاش کنیم.
• خداوند پیامبران و بندگان برگزیدهی خود را در دنیا و آخرت مشمول لطف و رحمت خویش قرار میدهد و این مایهی امیدواری ماست که اگر در مسیر صلاح باشیم، از رحمت او بینصیب نخواهیم ماند.
• نبوّت و رسالت، بزرگترین رحمت الهی است که به بندگان برگزیده عطا میشود و نشانهی محبت ویژهی خداوند به آنان است.
• این آیه ما را ترغیب میکند که در زمرهی صالحان درآییم تا مشمول رحمت الهی شویم و در دنیا و آخرت سعادتمند گردیم.