Аль-Анбия сүрәсе — Аять 90

Сүзләрнең мәгънәләре:

• فَاسْتَجَبْنَا لَهُ — Без аның догасын кабул иттек.
• وَوَهَبْنَا لَهُ يَحْيَىٰ — һәм аңа Яхъя́ны бүләк иттек.
• وَأَصْلَحْنَا لَهُ زَوْجَهُ — һәм аның хатынын төзәттек (яхшырттык).
• يُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ — алар изгелекләргә ашыгалар иде.
• رَغَبًا وَرَهَبًا — өметләнеп һәм куркып.
• خَاشِعِينَ — тәүбә итеп, кешелеклелек белән Аллаһка буйсынучылар.

Аять тәфсире:

Без Зәкәрия́ пәйгамбәрнең догасын кабул иттек һәм аңа картлыгында угыл — Яхъя́ны бүләк иттек. Аның хатыны бала таба алмый иде, ләкин Без аны төзәттек: аның холкын да, тәнен дә яхшырттык, һәм ул бала табарга сәләтле булды. Бу — Аллаһның кодрәте, Ул теләгән нәрсәгә сәләтле.

Зәкәрия́, аның хатыны һәм угылы Яхъя́ — барысы да изге гамәлләргә ашкынучы кешеләр иде. Алар Аллаһтан яхшылык көтеп, ә Җәзадан куркып, Аңа дога кылалар иде. Аларның йөрәкләре Аллаһка тәүбә итү, тыйнаклык һәм буйсыну белән тулган иде. Алар дөньядагы вакытлыча нәрсәләргә әверелеп карамадылар, ә мәңгелек ахирәткә әзерләнделәр.

Гыйбрәтләр:

• Дога — мөэминнең коралы. Зәкәрия́ кебек, өметсезлеккә бирелмичә, Аллаһтан гел сорарга кирәк. Аллаһ теләсә, картлыкта да, теләсә нинди авыр хәлдә дә ярдәм итә ала.
• Изге гамәлләргә ашыгу — Аллаһ яраткан сыйфат. Кеше яхшылыкны кичектермичә, тизрәк эшләргә тырышырга тиеш.
• Аллаһка өметләнеп тә, куркып та дога кылу — дөрес юл. Бер генә якка да авышмыйча, ике халәтне бергә тоту мөэминнең билгесе.
• Хатын-кызның да, ирнең дә тәүбәсе һәм догасы Аллаһ каршында кадерле. Гаиләдә ике якның да иманы бергә булса, Аллаһ аларга фәкать бала гына түгел, ә бөтен яхшылыкларны бирә ала.