Sure Enbiyâ — Ayet 90

Kelime Anlamları:

• İstecâbna: Duasını kabul ettik, icabet ettik.
• Vehebna: Bağışladık, verdik.
• Aslahnâ: Islah ettik, düzelttik.
• Yüsâriûne: Acele ediyorlar, yarışıyorlardı.
• Rağaben: İstekli, umutlu, arzulayarak.
• Raheben: Korkuyla, endişeyle.
• Hâşiîn: Allah'a boyun eğen, derin saygı duyan, huşu içinde olanlar.

Tefsir:

Bu mübarek ayet, Allah'ın, peygamberi Zekeriya (a.s.)'nın duasına nasıl icabet ettiğini ve ona nasıl büyük bir lütufta bulunduğunu anlatmaktadır. Zekeriya (a.s.) yaşlanmış, ihtiyarlamış ve eşi de kısır olduğu halde, Allah'tan bir evlat istemişti. İşte Yüce Allah, bu samimi ve içten duayı kabul ederek ona Yahya'yı bağışladı. Bu, Allah'ın kudretinin bir göstergesidir; O, dilediğine dilediği şekilde verir, hiçbir şey O'na zor değildir.

Allah ayrıca Zekeriya'nın eşini de ıslah etti. Onu hem ahlaken güzelleştirdi, hem de çocuk doğurabilecek bir hale getirdi. Bu, Allah'ın sadece dua eden kişiye değil, onun ailesine de rahmetiyle muamele ettiğini gösterir. Demek ki samimi bir dua, sadece kişinin kendisine değil, sevdiklerine de bereket getirir.

Ayetin devamında ise bu güzel sonucun sebebi açıklanıyor: "Çünkü onlar hayır işlerinde yarışıyorlar, hayırlara koşuyorlardı." Yani Zekeriya, eşi ve oğlu Yahya (hepsine selam olsun), iyilikte birbirleriyle yarışıyorlardı. Hiçbir hayır işten geri durmuyorlar, fırsat buldukça ibadet ve iyilik yapıyorlardı.

Onların bir diğer özelliği de Allah'a "rağben ve raheben" yani hem umutla, arzuyla hem de korkuyla dua etmeleriydi. Yani Allah'ın rahmetini umuyorlar, azabından da korkuyorlardı. Bu ikisi, müminin kalbindeki iki kanattır; biriyle Allah'a yükselir, diğeriyle de güvende olur. Ne sadece korku ne de sadece umut; ikisi dengeli bir şekilde olmalıdır.

Son olarak da "Onlar bize karşı derin bir saygı ve huşu içindeydiler" buyruluyor. Yani kalpleri Allah korkusuyla dolu, bedenleri O'na itaatte yumuşak ve teslimiyetçiydi. Bu huşu, onların amellerinin kabul olmasında ve dualarının icabet görmesinde büyük bir etkendi.

Davet Mesajı:

Sevgili kardeşlerim! Bu ayet bize şunu öğretiyor: Allah'a dua etmek ne kadar önemliyse, o duanın kabulüne vesile olacak ameller işlemek de o kadar önemlidir. Zekeriya (a.s.) ve ailesi gibi biz de hayırlarda yarışalım. Birbirimizle iyilikte, ibadette, yardımlaşmada yarışalım. Dualarımızda hem Allah'ın rahmetini umalım hem de azabından korkalım. Kalbimizde Allah'a karşı derin bir saygı ve huşu taşıyalım. Unutmayalım ki Allah, kendisine yönelen, samimi dua eden ve salih amel işleyen kullarını asla boş çevirmez. Tıpkı Zekeriya'ya yaşlılığında evlat verdiği gibi, bize de kapılarını açar, dualarımıza icabet eder. Yeter ki biz O'na güvenelim ve O'nun yolunda yürüyelim.