Surat Al-Anbiya — Ayat 97

1) Tegesing tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• وَاقْتَرَبَ : wis cedhak banget
• الْوَعْدُ الْحَقُّ : janji sing bener, yaiku dina kiamat
• شَاخِصَةٌ : menceng, melongo, mripaté mbukak amba ora bisa kedhep
• أَبْصَارُ : mripat-mripat
• يَا وَيْلَنَا : adhuh cilaka awakku, tembung kanggo ngetokake rasa getun lan susah banget
• غَفْلَةٍ : lalé, ora nggatekake, ora eling
• ظَالِمِينَ : wong-wong sing nglakoni kazaliman, yaiku nglebokake ibadah ora ing panggonane

2) Katrangané ayat:

Nalika tembok sing nyegah Ya'juj lan Ma'juj wis dibukak, lan wong-wong mau padha metu saka papan sing dhuwur-dhuwur lan nyebar ing sakupenge bumi kanthi cepet, ing wektu iku dina kiamat wis saya cedhak banget. Janji Allah sing bener mesthi kelakon, ora bisa diselaki.

Bareng kiamat teka, kahanane wong-wong kafir dadi geger banget. Mripat-mripate padha menceng, mbukak amba ora bisa kedhep amarga wedi lan nggegirisi ndeleng apa sing ana ing ngarepe. Kabeh mau ora liya amarga saking gedhene kagetan lan nggegirisi sing padha alami.

Ing kahanan kaya mangkono, wong-wong kafir mau padha nguwuh-uwuh lan ngetokake rasa getun sing gedhe banget: "Adhuh cilaka awakku! Saktemene nalika isih ana ing donya, aku iki padha lalé lan ora nggatekake bab dina iki. Aku ora nyiapake awake dhewe kanggo ngadhepi dina sing gedhe iki."

Banjur dheweke padha ngakoni marang awake dhewe: "Ora mung lalé, nanging saktemene aku iki padha nglakoni kazaliman." Tegese, dheweke wis ngerti yen kudu ngabdi marang Allah, nanging malah ngabdi marang liyané. Dheweke wis diwenehi kesempatan urip ing donya, nanging ora digunakake kanggo ngibadah marang Allah, malah digunakake kanggo nglakoni dosa lan maksiat. Pengakuan iki metu nalika wis ora ana gunane maneh, amarga kabeh wis kelakon lan ora bisa dibalekake.

3) Piwulang lan faedah sing bisa dijupuk:

• Dina kiamat iku mesthi kelakon, ora ana sing bisa nyegah. Mula, saben wong kudu tansah nyiapake awake dhewe kanthi nglakoni amal saleh lan ngibadah marang Allah.
• Aja nganti kita kalebu wong sing lalé lan ora nggatekake bab akhirat. Urip ing donya iki mung sedhela, nanging akhirat iku langgeng.
• Getun ing akhirat iku ora ana gunane. Mula, sakdurunge pati teka, ayo padha tobat lan bali marang dalané Allah.
• Islam mulangake marang kita supaya tansah eling marang dina kiamat, supaya kita ora kesasar lan ora nglakoni kazaliman.
• Ayat iki nuduhake yen Allah iku Maha Adil lan Maha Welas. Panjenengane wis ngutus para nabi lan maringi pituduh marang manungsa, supaya manungsa ora kesasar. Mula, ayo padha syukur lan tansah ngupaya dadi hamba sing taat.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat kanggo nyinaoni Al-Qur'an lan nglakoni apa sing diprentahake, amarga mung Al-Qur'an lan Islam sing bisa nuntun kita menyang dalan sing bener lan nylametake kita ing akhirat.