سورت انبياء — آیت 97

د کلمو معناګانې:

• وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ: د قیامت ورځ ډېره نږدې شوه.
• شَاخِصَةٌ: خلاصې (پرې نه تړل کېدونکې) سترګې، چې د سختې وېرې له امله پورته پاتې شي او پټې نه شي.
• یَا وَیْلَنَا: افسوس! هلاکت او تباهي پر موږ باندې.

تفسیر:

کله چې د یأجوج او مأجوج بند مات شي او دوی د غرونو له لوړو ځایونو څخه په چټکۍ سره راښکته او په ځمکه کې خپاره شي، نو د قیامت ورځ ډېره نږدې کېږي او د هغې سختۍ او ویرونکي حالات ښکاره کېږي. په دغه وخت کې د کافرانو سترګې د سختې وېرې له امله خلاصې پاتې کېږي، نه تړل کېږي او نه هم د شا او خوا حرکت کوي. دوی په داسې حال کې چې له ژورې پښېمانۍ او افسوسه ډک وي، خپل ځان ته وايي: "افسوس! هلاکت پر موږ باندې! موږ په دنیا کې له دې ورځې او د هغې د چمتووالي څخه په بشپړه غفلت او بې احتیاطۍ کې وو، او نه یوازې دا چې غافلان وو، بلکې موږ د کفر او ګناهونو په کولو سره پر خپل ځان ظلم کړی و."

فایدې:

1. د قیامت ورځ حتمي ده او د هغې راتګ ډېر نږدې دی، نو انسان باید تل د هغې لپاره چمتو وي.
2. د کافرانو او غافلانو پښېماني په هغه ورځ به هېڅ ګټه ونه لري، نو باید په دنیا کې له دې ورځې مخکې خپل عمل سم کړو.
3. غفلت له ایمان او نیکو اعمالو څخه لرې کوي، او انسان باید له غفلت څخه توبه وباسي او د الله تعالی په عبادت او اطاعت کې بوخت شي.
4. ظلم یوازې پر نورو باندې نه دی، بلکې پر خپل ځان ظلم کول (لکه کفر او ګناه) تر ټولو ستر ظلم دی، ځکه چې د انسان د تلپاتې هلاکت سبب کېږي.