Аль-Анбия сүресі — Аят 97

1. Сөздердің мағынасы:

• وَاقْتَرَبَ — жақындады.
• الْوَعْدُ الْحَقُّ — ақиқат уәде, яғни Қиямет күні.
• شَاخِصَةٌ — көтерілген, ашылып қалған (қорқыныштан көздері қадалып, қабақтары қатып қалған күй).
• يَا وَيْلَنَا — «Уа, қасіретіміз!» — өкініш пен қайғы білдіретін сөз.
• غَفْلَةٍ — ұмытшақтық, бейқамдық, назардан тыс қалдыру.
• ظَالِمِينَ — залымдар, өздеріне зорлық жасаушылар.

1. Тәпсір:

Аллаһ Тағала бұл аятта Қиямет күнінің жақындауын және оның қаншалықты ауыр болатынын баяндайды. Яғжуж бен Мәжжуж қамалдары ашылып, олар жердің түкпір-түкпіріне таралып, асығыс жүрген кезде, ақиқат уәде — Қиямет күні жақындайды. Сол сәтте кәпірлердің көздері қорқыныштан ашылып, қадалып қалады, қабақтарын да қаға алмайды. Олар өздеріне қарсы қасірет шақырып: «Уа, қасіретіміз! Біз бұл күннен бейқам болып, оған дайындық жасамай өттік. Тіпті біз залымдар болдық» дейді. Яғни олар дүниеде осы ұлы күнді еске алудан ғапыл болып, құлшылықты өз орнына қоймай, күпірлік пен күнәларға батып, өздеріне зорлық жасаған еді.

1. Пайдаланатын ғибраттар:

• Қиямет күні сөзсіз келеді және ол өте жақын. Оған дайындық жасау — әрбір мұсылманның парызы.
• Дүние тіршілігінің қызығына алданып, ақыретті ұмыту — адамды қасіретке душар етеді.
• Құлшылықты Аллаһ бұйырған орынға қою, яғни тек Аллаһқа ғана құлшылық ету — нағыз әділеттілік. Ал күпірлік пен күнә — өз-өзіне зорлық жасау.
• Өкініш пайда бермейтін күн келмей тұрып, тәубе етіп, Аллаһқа бет бұру — ақылдылықтың белгісі.
• Бұл аят адамды ойландырып, иманға шақырады: өмірдің әр сәтін Аллаһ разылығы үшін өткізуге ұмтылдырады.