Ənbiya surəsi — Ayə 97

Kəlmələrin mənaları:

• Vədul-həqq – Haqq vəd, yəni Qiyamət günü.
• Şaxisə – Gözləri açılıb qalmış, qorxudan qırpılmayan baxışlar.
• Veyl – Həlakət, əzab, vay halına.
• Ğəflət – Qafillik, diqqətsizlik, oyaq olmamaq.
• Zalim – Haqqı yerində qoymayan, özünə zülm edən.

Təfsir:

Yə’cuc və Mə’cucun səddi açıldığı, onların yerdən sürətlə yayıldığı vaxt haqq vəd olan Qiyamət günü yaxınlaşar və onun dəhşətli əlamətləri zahir olar. O an kafirlərin gözləri qorxudan elə açılıb qalar ki, qırpılmaz, baxışları heyrət və vahimə içində donub qalar. Onlar öz əzablarını görüb peşmançılıqla fəryad edərlər: “Vay halımıza! Biz bu gündən qafil idik, ona hazırlıq görməmişdik. Biz dünyada lağlağıya, əyləncəyə qapılıb axirəti unutmuşduq. Əslində isə biz sadəcə qafil deyildik, özümüzə zülm edən kafirlər idik – çünki ibadəti öz yerində qoymayıb, Allahdan qeyrisinə yönəltdik.”

Bu ayə bizə xəbərdarlıq edir ki, Qiyamət günü yaxındır və heç kəs ondan qafil olmamalıdır. Ey insan! Bu gün hələ vaxt varkən oyan, qəflət yuxusundan ayıl, öz əməllərinə bax və tövbə et. O gün gəlməzdən əvvəl Allahın rəhmətinə sığın, saleh əməllərlə özünü o böyük günə hazırla. Unutma ki, o gün peşmançılıq fayda verməz, amma bu gün tövbə qapısı açıqdır. Allahın rəhməti genişdir, O, bəndələrinin tövbəsini qəbul edər. Gəl, bu dünyanın keçici ləzzətlərinə aldanma, əbədi həyatını xilas et və Rəbbinin razılığını qazanmağa çalış!