Suurah Al-Anbiyaa — Aayad 97

Macnaha Erayada:

• Wa’diga Xaqa: Maalinta Qiyaamaha.
• Shaakhisa: Indhaha oo taagan oo furan, oo aan la ilbaysan (dhaqaaqin) cabsi darteed.
• Wayl: Halaag iyo khasaare.

Tafsiirka:

Marka ay soo baxaan Ya’juuj iyo Ma’juuj, oo ay ka furmaan xannibaaddoodii, ayay ku dhowaataan Maalinta Qiyaamaha, waxaana muuqda qabsashadeeda iyo dhibaatooyinkeeda. Markaas ayay indhaha kuwa gaalada ah taagmi doonaan, iyagoo furan oo aan la ilbaysan cabsi iyo naxdin darteed, waxayna odhan doonaan iyagoo isku eedaynaya: “Halaagganno! Waxaan ahayn kuwo ku maqnaa (halmaansanaa) maalintan, kumana aanan diyaar garoobin, waxaanse ahayn kuwo dulmiyey nafahooda” – dulmigoodu wuxuu ahaa inay caabuddeen wax aan ahayn Allaah, isla markaana ay gaaloobeen xaqa markuu u yimid.

Faa’iidooyin laga qaadan karo aayaddan:

1. Digtoonaanta iyo diyaar garowga: Aayaddu waxay noo xusuusinaysaa in Maalinta Qiyaamaha ay tahay mid dhow, sidaas darteed waa in aan diyaar garowno isagoo aan ku camal falaynaa wanaagga oo aan ka fogaannaa xumaanta.
2. Nasiib darrada qoysiga gaalada: Waxay ina tusinaysaa sida ay u xun tahay xaaladda kuwa gaalada ah Maalinta Qiyaamaha, iyagoo qoomamaynaya oo jeclaanaya inay soo laabtaan adduunka si ay u camal falaan – laakiin taasi ma dhici doonto.
3. Dulmigu waa sababta halaagga: Aayaddu waxay caddaynaysaa in dulmiga (gaalnimada iyo caasimadda) uu yahay sababta keentay inay ku xukumaan naftooda halaag, sidaas darteed waa in aan ka fogaannaa dulmiga oo dhan.
4. Naxariista Ilaahay: Waxay noo muujinaysaa in aan weli awood u leenahay inaan toobad keenno oo aan u noqonno Ilaahay ka hor inta aysan iman Maalintaas, maxaa yeelay marka ay timaado toobaddu ma tarayso.
5. Cawaaqibta xumaanta: Aayaddu waxay ina tusinaysaa in xumaantu ay leedahay cawaaqib xun, oo aanay ku ekaan doonin adduunka oo kaliya, laakiin waxay raaci doontaa qofka Qiyaamaha.