انبیاء سۈرىسى — ئايەت 97

1) قىسقىچە سۆز ئىزاھاتى:

• وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ: ھەق بولغان ۋەدە يېقىنلاشتى. بۇ يەردە قىيامەت كۈنى كۆزدە تۇتۇلىدۇ.
• شَاخِصَةٌ: ئەجەللىك بىر ھالەتتە ئېچىلىپ، تىكىلىپ قاراپ قالغان، قورقۇنچتىن يۇمۇلمايدىغان كۆزلەر.
• يَا وَيْلَنَا: ئەپسۇس! ۋاي بىزگە! دېگەن مەنىدە ھەسرەت ۋە پۇشايمان ئىپادىسى.
• غَفْلَةٍ: بىخەبەرلىك، كۆڭۈل بۆلمەسلىك، ئويلىماسلىق.
• ظَالِمِينَ: زالىملار، يەنى ئۆزىگە زۇلۇم قىلغۇچىلار.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى:

ئاللاھ تائالا بۇ ئايەتتە قىيامەت كۈنىنىڭ يېقىنلىشىشىنى ۋە ئۇ كۈندىكى كاپىرلارنىڭ ھالىتىنى بايان قىلىدۇ. يەئجۇج-مەئجۇجنىڭ توسۇقى ئېچىلىپ، ئۇلار ھەر تەرەپكە تارقىلىپ چىققاندا، ھەق بولغان ۋەدە — يەنى قىيامەت كۈنى — يېقىنلىشىدۇ. شۇ چاغدا كاپىرلارنىڭ كۆزلىرى قورقۇنچنىڭ قاتتىقلىقىدىن ئېچىلىپ، تىكىلىپ قاراپ قالىدۇ، ھەتتا كۆز قىسىشىمۇ قىيىن بولىدۇ. ئۇلار ھەسرەت ئىچىدە: «ۋاي بىزگە! بىز بۇ كۈندىن غەپلەتتە ئىدۇق، ھەتتا ئۇنىڭغا تەييارلىق قىلمىدۇق. بەلكى بىز ئۆزىمىزگە زۇلۇم قىلغۇچىلار ئىدۇق» دەيدۇ.

ئۇلار دۇنيا ھاياتىدا بۇ كۈننى ئەسلىگە ئالمىغان، ئۇنىڭغا ئىمان ئېيتىپ، ياخشى ئەمەللەر بىلەن تەييارلىق قىلمىغان ئىدى. ئەمەلىيەتتە ئۇلار پەقەت بىخەبەر بولۇپ قالماستىن، بەلكى كۇپۇر ۋە گۇناھ-مەئسىيەتلەر بىلەن ئۆزلىرىگە زۇلۇم قىلغان زالىملار ئىدى. ئەگەر ئۇلار ھەقىقەتنى ئويلىغان بولسا، ئاللاھقا ئىبادەت قىلىپ، قىيامەت كۈنىگە تەييارلىق قىلغان بولاتتى. ئەمما ئۇلار ئىبادەتنى ئاللاھتىن باشقىغا قاراتقانلىقى ئۈچۈن، ئۆزلىرىنى ھالاكەتكە تاشلىغان زالىملاردىن بولۇپ قالدى.

بۇ ئايەت بىزگە شۇنى ئەسكەرتىدۇكى، قىيامەت كۈنى شەكسىز ھەق، ئۇ يېقىنلىشىۋاتىدۇ. بىز ھەر ۋاقىت ئۇنىڭغا تەييارلىق قىلىشىمىز، غەپلەتتە قالماسلىقىمىز، ئاللاھقا خالىس ئىبادەت قىلىپ، ياخشى ئەمەللەر بىلەن ئۆزىمىزنى قۇتقۇزۇشىمىز كېرەك. ئاللاھ بىزنى غەپلەتتە قالغۇچىلاردىن ۋە زالىملاردىن قىلمىسۇن.